Émile Parisien met jazz op drift en ritme op scherp
Émile Parisien
Linda May Han Oh
Prabhu Edouard
DIGITALE PANIEK, MUZIKALE VRIJHEID
Een dag met apocalyptische trekjes. Internetbeveiligingsexperts ontdekken twee kritieke lekken in websitesoftware, hackers ruiken hun kans en uit voorzorg gaan websites massaal offline. Ook theaters en concertpodia trekken de digitale stekker eruit. Zelfs Paradox verdwijnt van het web. Paniek? Niet bij het Tilburgse podium. Het concert van Émile Parisien is toch uitverkocht en via e-mail blijft de zaal bereikbaar. Probleem opgelost. Terwijl buiten de digitale wereld hapert, staat binnen een kwartet klaar dat zich juist niets aantrekt van grenzen, conventies of muzikale zekerheden.
Émile Parisien Floating Quartet
VIER MUZIKANTEN, ÉÉN AVONTUUR
Émile Parisien, geboren op 12 oktober 1982 in Cahors, is een van de toonaangevende Franse jazzsaxofonisten, met een uitgesproken voorliefde voor de sopraansaxofoon. Als componist en bandleider zoekt hij voortdurend de grenzen van de Europese jazz op. Zijn spel is theatraal, dynamisch en onvoorspelbaar. Le Monde noemde hem zelfs ‘het beste wat de Europese jazz in lange tijd is overkomen’. Voor zijn album Floating brengt hij een opvallend gezelschap bijeen: pianist Yaron Herman, tablaspeler Prabhu Edouard en contrabassist Linda May Han Oh. Vier eigenzinnige stemmen, vier verschillende muzikale achtergronden. Geen vrijblijvende ontmoeting, maar een avontuurlijke zoektocht waarin jazz, Indiase ritmiek en lyrische melodieën elkaar voortdurend uitdagen.
Yaron Herman
VAN FLUISTERING NAAR VUURWERK
De eerste set begint met 66. Parisien kiest voor verstilling en precisie. Spaarzame tonen laten ruimte voor stilte, terwijl piano, contrabas en tabla langzaam kleur en ritmische diepte toevoegen. De muziek groeit zonder haast, laag voor laag, tot een subtiel klankspel waarin iedere noot telt. Dan gooit Bonbon de deur open. Het meditatieve karakter maakt plaats voor een opzwepende stroom energie. Prabhu Edouard jaagt met zijn tabla het tempo op, waarna Parisien een spervuur van korte, explosieve noten afvuurt. Het publiek reageert onmiddellijk met enthousiast applaus. Yaron Herman gooit er zijn hoekig swingende pianospel tegenaan, terwijl de krachtige baslijnen van Linda May Han Oh het geheel op stoom houden. De vonken vliegen ervan af. Kwartet én publiek zijn nu volledig los.
Émile Parisien en Linda May Han Oh
OOSTERSE MELANCHOLIE EN BAS MET KARAKTER
Met Olive Branch, een compositie van de in Tel Aviv geboren Yaron Herman, zakt de muziek terug in een lyrische plooi. De piano zet een transparante melodie neer, waarna de sopraansaxofoon zich soepel door de ballade beweegt. De articulerende tabla en de warme, gevoelvolle contrabas verdiepen de melancholie. Geen noot te veel, geen gebaar zonder betekenis. Als het stuk langzaam uitdooft, neemt Linda May Han Oh het over met een smaakvolle bassolo. In de zaal wordt het stil: iedereen lijkt bang ook maar één detail te missen. Vervolgens vloeit Badhra voort uit die sierlijke baspartij. De compositie, die haar oosterse sfeer ontleent aan het werk van de Tunesische ud-speler Anouar Brahem, brengt Oost en West bij elkaar. Dansende noten en ritmische lyriek geven de muziek een bijna vanzelfsprekende beweging. Een verfijnde afsluiting van de eerste set, die niet zozeer eindigt als wel langzaam de ruimte in zweeft.
Émile Parisien Floating Quartet
NA DE PAUZE GAAT HET GAS EROP
Na de pauze blijkt het hoge niveau geen toevalstreffer. Integendeel: het kwartet schakelt moeiteloos een versnelling hoger. El Toro begint met een ritmische tabla-intro, aangevuld met percussieve Indiase vocalen. Vervolgens verschuift de aandacht naar Linda May Han Oh, die in het tussenstuk de hoofdrol opeist, terwijl Parisien met zijn sopraansaxofoon eromheen slingert en de spanning verder opvoert. Het samenspel is geraffineerd, maar allerminst braaf. De vier muzikanten dagen elkaar uit, zoeken de confrontatie en vinden juist daarin hun gezamenlijke kracht. Grooves krijgen scherpe randen, improvisaties ontsporen bijna en landen toch telkens weer op hun pootjes. Na het meeslepende, meditatieve Asian Songs & Rhythms, No. 40 volgt Portal, een ode aan de dit jaar overleden muzikale vriend Michel Portal. Ritmische accenten, krachtige baslijnen, lyrisch pianospel en zwevende harmonieën vallen hier samen in een meesterlijke muzikale conversatie. De titel Floating blijkt meer dan een naam: de muziek lijkt zich aan de zwaartekracht te onttrekken.
Émile Parisien en Linda May Han Oh
EEN TOEGIFT VEEGT DE SOMBERHEID WEG
Dat het concert door menigeen al als een van de hoogtepunten van het jaar bij Paradox wordt beschouwd, is nauwelijks verrassend. Toch volgt er nog een toegift, opgewekt en vrolijk, die het publiek met een brede glimlach achterlaat. De muzikale achtbaan krijgt een lichtvoetig slotakkoord. En daarmee verdwijnen ook de sombere gedachten van deze dag en week als sneeuw voor de zon. Buiten mag de digitale wereld op zwart staan; binnen heeft de muziek alle verbindingen intact gehouden. Émile Parisien en zijn FLOATING Quartet bewijzen dat muzikale vernieuwing niet ontstaat door netjes binnen de lijntjes te kleuren, maar juist door ze met overtuiging te overschrijden.
ÉMILE PARISIEN FLOATING QUARTET
Émile Parisien – sopraansaxofoon
Linda May Han Oh – contrabas
Yaron Herman – piano
Prabhu Edouard – tabla
Paradox
Tilburg (NL)
21 oktober 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
