Markus Stockhausen tussen sterrenstof en strijdlied
Markus Stockhausen
Christian Thomé
Jeroen van Vliet
Erfenis en eigen stem
De achternaam Stockhausen draagt gewicht. Karlheinz Stockhausen, pionier van elektronische, seriële en ruimtelijke muziek, drukte er een onuitwisbaar stempel mee op de twintigste eeuw. Zijn zoon Markus, geboren in 1957, erfde niet alleen de naam, maar ook een ontembare nieuwsgierigheid. Opgeleid aan het conservatorium van Keulen werkte hij al vroeg samen met zijn vader, maar groeide al snel uit tot een zelfstandige kracht: een trompettist, componist en improvisator met een geheel eigen, lyrische signatuur.
Jörg Brinkmann bijna zingend op cello, delicaat en elegant
TERUG IN PARADOX
Na vijf jaar afwezigheid keert Markus Stockhausen terug naar jazzclub Paradox, met zijn vaste kwartet: pianist Jeroen van Vliet, cellist Jörg Brinkmann en drummer Christian Thomé. De zaal is volledig uitverkocht. Het viertal bracht in 2021 de driedelige cd-box Tales uit, een monument van composities en improvisaties. Met het openingsstuk Sunday Morning wordt meteen duidelijk hoe verfijnd dit ensemble klinkt: Stockhausens warme trompet zweeft boven een transparant groepsgeluid waarin elke noot ruimte krijgt om te ademen.
Markus Stockhausen Group
FEEST EN VERSTILLING
In het opgewekte A Smile is alles perfect in balans; het leven lijkt even moeiteloos en licht. Child Song, een melodieuze compositie van Van Vliet van het album Celebration, transformeert weemoed speels tot berusting en tevredenheid. De melodielijnen worden doorgegeven als een vertrouwelijk gesprek, waarna Thomé het stuk subtiel laat uitdoven. In Falling Stars ontvouwt zich een klankbeeld van kosmische schoonheid: Brinkmann schildert een fonkelende intro, waarna het universum langzaam voorbijglijdt. De muziek is verstillend, ruimtelijk en zó beeldend dat buitenaards leven niet ver weg lijkt.
Christian Thomé met een fijnzinnig oor voor klankkleur
HEROÏEK EN CONTRAST
Met Jasmin landen we weer op aarde. Dit stuk werd oorspronkelijk in 2003 geschreven voor gitarist Ferenc Snétberger en bassist Arild Andersen, en klinkt hier als een herboren ballad in een nieuw, rijk gelaagd jasje. Daarna volgt het heroïsch klinkende Flow, waarin kracht en tederheid elkaar afwisselen. De spanningsbogen zijn groot, bijna dramatisch, en sluiten de eerste set af met een gevoel van voldragen intensiteit.
Warme trompet zweeft boven een transparant groepsgeluid
DROMEN TUSSEN STERRENSTOF
De tweede set opent dromerig met Little Dream van Brinkmann, gevolgd door Ease. De fascinatie van Stockhausen voor astronomie klinkt opnieuw door in Nebula, een nog niet opgenomen, psychedelisch stuk. Hij neemt alle tijd om het publiek lichtjaren mee te voeren langs interstellaire gas- en stofwolken. In Warm Light opent Thomé met handpercussie die overgaat in brushes. Het fragiele samenspel – gevoelig cellospel, glasheldere trompet en subtiele piano – eindigt fluisterzacht en intens.
Jeroen van Vliet met een diepe harmonische aanwezigheid
HOOP EN STRIJDLUST
Stockhausen spreekt over de verantwoordelijkheid die ieder draagt in een verwarrende tijd: alles wat we doen, zeggen en denken heeft effect. Het ingetogen There Is Always Hope weerspiegelt die gedachte met diepe emotie. Daarna barst Revolution los: krachtig, gespierd en onverschrokken, als een hoopvol strijdlied. De encore, Encoer van het album Far into the Stars, bezegelt een avond die nog lang zal nagloeien – een concert met een onmiskenbaar gouden randje.
MARCUS STOCKHAUSEN GROUP
Markus Stockhausen – trompetten, flugelhorn, elektronica
Jeroen van Vliet – piano
Jörg Brinkmann – cello
Christian Thomé – drums
Paradox Tilburg (NL)
31 januari 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
