Teis Semey heeft veel nieuwe noten op zijn servet

Verwachtingen bijgesteld
Volgens de altijd prikkelende jazzagenda van Paradox in Tilburg zou het kwintet van de Deense gitarist Teis Semey zijn album En Masse! komen presenteren. Reden genoeg om op pad te gaan. Pas een dag voor het concert dringt het tot ons door dat we niet helemaal scherp hebben gelezen. Die plaat was immers al in september 2024 verschenen — en we hadden hem dat al horen spelen. Een kleine misrekening dus. Maar het vooruitzicht van een avond met Semey’s grillige, energieke muziek maakt de beslissing eenvoudig: we gaan gewoon.

Teis Semey

EEN SERVET ALS SETLIST
Vlak voor aanvang treffen we de sympathieke Deen nog even. Het gesprek blijft luchtig, over koetjes en kalfjes. Tussendoor zegt hij dat hij nog iets moet regelen voor de lichtshow — gevolgd door een veelzeggende knipoog. Wanneer Semey even later het podium opkomt met een servet in de hand, blijkt dat het begin van een nieuw verhaal. Het servet bevat de setlist, vol krabbels en werktitels. Wat volgt blijkt allemaal nieuw materiaal: muziek die nog niemand eerder heeft gehoord.

Teis Semey Quintet gehuld in stemmig rood

SCHIMMEN EN GELUID
Het openingsnummer ontvouwt zich ruimtelijk en futuristisch. Ongrijpbare klanken en ritmes zweven door de zaal. Het podium blijft in het donker; de muzikanten verschijnen slechts als schimmen in het schaarse licht van een bordje nooduitgang en de straatverlichting van buiten. Dan, met een paar stevige slagen van drummer Giovanni Iacovella, barst het volgende stuk los — en gaat het licht aan. Rood, vooral rood, in Semey’s huisstijl, aangevuld met wat wit licht. De ‘lichtshow’ blijkt bescheiden; de echte show moet uit de muziek komen. En die stelt niet teleur: een wervelende mix van punk, rock, jazz en improvisatie met hoekige ritmes en stevige baslijnen plus Semeys kenmerkende gitaargeluid en een stevig saxfront.

José Soares en Jesse Schilderink

MUZIEK ZONDER VERHALEN
Na een explosieve start neemt Semey even het woord — deels in charmant Nederlands. Vrijwel alles wat we horen is nieuw, vertelt hij. De stukken zijn vorige maand opgenomen en verschijnen waarschijnlijk in september. De nummers zijn nog zo nieuw en vers dat ze nog geen echte titels dragen. Hij zou er graag anekdotes bij vertellen, maar die bestaan simpelweg nog niet. Dus moeten we het doen met tijdelijke namen. Het eerste stuk heet vanavond bijvoorbeeld Wobble Beat — maar die naam, waarschuwt Semey, horen we alleen vanavond en hierna waarschijnlijk nooit meer. Het servetje met staccato-krabbels is de setlist en fungeert als geheugensteun. De titel van het volgende stuk Baritone Coreband hoor je voor de eerste en de laatste keer, grapt Semey. De bandleider heeft de zaal meteen mee en het publiek lacht.

Jort Terwijn

ENERGIE EN VERSTILLING
Bas, drums en gitaar vormen regelmatig een opzwepend rocktrio, soms bijna te stevig voor de fijnere nuances. Altsaxofonist José Soares moet er af en toe bovenuit klimmen. Maar wanneer het volume wat zakt, ontstaat een onweerstaanbare groove. Tenorsaxofonist Jesse Schilderink speelt hoorbaar op de toppen van zijn kunnen en tovert een rijk palet aan klankkleuren uit zijn instrument. Ondanks dat het repertoire al in de studio is opgenomen, voelt het live opvallend vrij. Spontane vraag-en-antwoordmomenten tussen gitaar en tenor, een plots opduikende bassolo van Jort Terwijn — het lijkt ter plekke te ontstaan, maar alles valt precies op zijn plek. Soms zwelt de muziek aan tot stormkracht, dan weer verstilt ze.
Die voorlopige titels zijn overigens niet altijd even verhelderend. In een stuk dat voor deze avond Monsters in the Closet heet, horen we een zee-achtige sound met kabbelende saxlijnen op een meditatief strandlandschap rollen en subtiel slagwerk zich als een badlaken neerstrijken. Geen draken of wangedrochten — zoals Semey zelf ook lachend toegeeft: “die titels zijn slecht.” Het nummer Poly blijkt simpelweg een etude in polyharmonie, en daar dekt de vlag de lading tenminste wél.

Teis Semey

FINALE EN HERKENNING
Semey verklaarde al eerder zijn liefde aan drummers met de Sun Song ter ere van Sun-Mi Hong. Nu is er ook een Giovanni Song, een ode aan de nieuwe persoon achter de kit. Met hoekige akkoorden, fel drumwerk en een energieke saxsectie wordt de zaal opnieuw wakker geschud. In de finale verweven de saxofoons hun lijnen boven een golvende ritmische basis, met ruimte voor een transparante bassolo, een virtuoze gitaaruitbarsting en een sprankelende altsolo. De toegift grijpt terug op bekender terrein: Atlanta Airport Medium Rawdog van het laatste album En Masse!. De titel blijft even raadselachtig als vermakelijk, maar de melodie klinkt vertrouwd en warm. Het voelt als een brug tussen het recente verleden en wat nog komt. Eén ding is duidelijk: Teis Semey staat alweer klaar voor nieuwe muzikale avonturen.

TEIS SEMEY QUINTET
Teis Semey – gitaar
José Soares – altsaxofoon
Jesse Schilderink – tenorsaxofoon
Jort Terwijn – contrabas
Giovanni Iacovella – drums

De titelservet of setlist

Paradox Tilburg (NL)
13 maart 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

SEMEY.HOTGLUE.ME

PARADOX.NL