Tussen grenzen en bergen: een avond Homecoming in de PlusEtage
Jodi G. and the Wayfaring Strangers
Rafelrand als vertrekpunt
Onderweg naar het podium van de PlusEtage steek je moeiteloos een paar keer de grens over. Niet alleen geografisch, maar ook muzikaal. De Nederlands-Belgische rafelrand bij Baarle-Nassau voelt als een passende toegangspoort tot een plek waar al ruim vijftig jaar eigenzinnigheid de norm is. Hier komen gezelschappen die je elders zelden ziet, en klinkt muziek die zich weinig aantrekt van conventies. Het is een bestemming op zich, een omweg die loont.
Paul Pallesen en Laura Polence
VRIJPLAATS VOOR KLANKZOEKERS
Sinds het begin zijn Jan Luijben en Ellen Rohder de drijvende krachten achter deze vrijplaats. Met een kleine groep vrijwilligers houden zij de koers vast: compromisloos, nieuwsgierig en trouw aan hun eigen smaak. Improvisatie, jazz en alles wat schuurt of verrast krijgt hier ruimte. Vanavond staat het programma in het teken van Homecoming, een project rond tekst en muziek van zangeres Jodi Gilbert.
Mary Oliver
STEMMEN UIT DE BERGEN
Het vijfkoppige ensemble beweegt zich soepel tussen compositie en improvisatie. Met een bezetting die zowel een koor als een groep multi-instrumentalisten omvat, belooft het vanaf de eerste noot een gelaagde avond te worden. Gilbert keert terug naar de muziek van de Appalachen: ballades, dansen en klaagzangen met wortels in Europa en vertakkingen in de Amerikaanse muziekgeschiedenis. De sfeer is huiselijk én vervreemdend tegelijk – alsof oude verhalen opnieuw worden verteld.
Joost Buis
TUSSEN MELANCHOLIE EN SPEELSHEID
De opening met werk van Jean Ritchie zet meteen de toon: warm, helder en gedragen. God Bless the Moon klinkt opgewekt, terwijl What’ll I Do With The Baby-O? een speels wiegelied blijkt, vol knipogen. Het programma schakelt moeiteloos tussen licht en donker. Roly Poly swingt vrolijk, waarna I’m So Lonesome I Could Cry de zaal stil krijgt. Instrumentaal schittert Midnight On The Water, terwijl My Lagan Love door Gilbert intens en loepzuiver wordt gezongen – een moment dat de tijd even stilzet.
Jodi Gilbert op haar dulcimer
ECHO’S VAN FOLK EN VRIJHEID
In die klanken resoneren de jaren zeventig, toen folk groot was en groepen als Fairport Convention en Pentangle het genre kleur gaven. De rijke instrumentaties en harmonische zanglijnen roepen bijna een collectief meezingen op, al blijft het bij ingehouden adem en daarna gul applaus. De eerste set eindigt met Black Muddy River van Grateful Dead en het speelse I Want To Be A Cowboy’s Sweetheart, compleet met jodel en ritmisch klepperende lepels – een vrolijke uitbarsting.
Jodi G. and the Wayfaring Strangers en de mooie overhemden van Michael Moore
EEN REIS ZONDER EINDE
De tweede set opent vrij en onderzoekend, met improvisaties die zich langzaam ontvouwen. Traditionals als Shady Grove en All The Pretty Little Horses krijgen een persoonlijke lading, vooral wanneer Gilbert een lied zingt dat van moeder op dochter is doorgegeven. The Cuckoo bruist van energie, terwijl Wayfaring Stranger uitgroeit tot een indrukwekkend klanklandschap – een muzikale tocht tussen leven en dood. De avond sluit af met een ontroerende versie van Come All You Fair And Tender Ladies: ingetogen, raak en nog lang nagalmend.
JODI G. AND THE WAYFARING STRANGERS
Jodi Gilbert – zang, dulcimer, autoharp, lepels
Laura Polence – zang, melodica, ukelele, lepels
Mary Oliver – viool, altviool, zang
Paul Pallesen – gitaar, zang
Joost Buis – lapsteelgitaar, zang
PlusEtage
Baarle-Nassau (NL)
21 maart 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
