Twee tenoren, één avontuur: Brax’ Tree en Anna Webber laten Braxton waaien in Gent

De geest van Braxton
De naam van Anthony Braxton zingt al decennia rond in de wereld van de avontuurlijke muziek. De in Chicago geboren componist en multi-rietblazer (1945) bouwde een oeuvre dat tegelijk duizelingwekkend groot en eigenzinnig is: honderden composities, duizenden pagina’s theorie en een muzikaal universum waarin jazz, vrije improvisatie en hedendaagse muziek moeiteloos in elkaar grijpen. Binnen de experimentele scene is hij een referentiepunt, een inspirator, een leermeester. Wij zagen hem zelf ooit aan het werk, in 2014 met zijn Diamond Curtain Wall Trio – een ervaring die bleef hangen. In Gent was hij er deze keer niet zelf bij, maar zijn geest waaide nadrukkelijk door de zaal.

Anna Webber vierde lid van het trio

VAN TRIO NAAR KWARTET
Die geest leeft voort in Brax’ Tree, een project dat ontstond als spin-off van Kobe Van Cauwenberghes Ghost Trance Music-septet. Saxofonist Steven Delannoye, drummer Teun Verbruggen en bassist Frederik Sakham wilden de muziek van Braxton niet alleen uitvoeren, maar ook verder denken en voelen vanuit hun eigen jazzachtergrond. Voor dit concert groeide het trio uit tot een kwartet met de Canadese in Massachusetts woonachtige saxofoniste en fluitiste Anna Webber, al jaren bevriend met Delannoye sinds hun studietijd aan de Manhattan School of Music. Webber beweegt zich op het snijvlak van avant-gardejazz en hedendaagse muziek. Precies daar waar ook Braxtons erfenis het meest springlevend klinkt. En Delannoyes wens voor een band met twee tenorsaxofonen? Die ging hier meteen in vervulling.

Centrale rol voor Steven Delannoye

TWEE TENOREN ZETTEN DE TOON
Het eerste stuk begint dan ook met precies dat: twee tenorsaxen die elkaar aftasten, spiegelen en uitdagen. In October 20, 2011 van Webber bouwen de lijnen langzaam spanning op. Soms samenvallend, dan weer licht verschuivend, tot een ingetogen slot. De titel verwijst vermoedelijk naar een historische datum – de dag waarop de Libische dictator Gaddafi werd opgepakt en kort daarna geëxecuteerd – maar of dat drama echt in de muziek sluimert blijft een open vraag. Met A-Mood van Delannoye schakelt het kwartet een versnelling hoger. De ritmesectie legt een nerveus fundament, waarboven de twee saxen beurtelings soleren of samen een melodie boetseren. Complex, maar nooit hermetisch.

Ook met fluit en sopraansaxofoon

SNEEUWKLOKJES EN EEN HOND
Na die energie volgt een moment van verstilling. Sakham opent De steel van het sneeuwklokje (Vintergækkens Stilk) solo op contrabas, met zachte, zorgvuldig geplukte snaren. Verbruggen schuift er subtiele brushes en cimbaaltikken onder. Webber ruilt haar tenor voor fluit, waardoor de muziek een lichte, bijna oosterse kleur krijgt. Een kort, romantisch uitstapje – alsof er even een lentebries door de zaal trekt. Daarna volgt Bandit, Webbers ode aan een hond. We zijn als het ware getuige van het uitlaten van een hond. Het stuk begint eenvoudig en speels: een strak drumritme, twee saxen die als stemmen door elkaar zingen. Het is precies hier dat de muziek haar verrassende toegankelijkheid toont.

Vliegende t-shirts; voor vaste gasten van de Ham geen onbekend verschijnsel…

WIND EN VRIJE RUIMTE
Met How About It sluit de eerste set af: een compositie van Delannoye, geïnspireerd door bassist Mark Helias en diens Open Loose Trio. De twee tenoren openen unisono, bijna filmisch, voordat ze zich losmaken in vrijere lijnen. In de tweede set wordt de muziek nog beeldender. Vest for Storring verbeeldt een dorpsdiscussie over windmolens. De klanken waaien tussen lyriek en dreiging, alsof de wind plots opsteekt en dan weer gaat liggen. In Not Quite Cool gaat Webber nog een stap verder: met circulaire ademhaling laat ze lange tonen door de ruimte zweven. Het kwartet valt in, explodeert even, raakt bijna uit koers – en vindt dan weer samen de weg terug.

Zelfs countryliedjes deze middag; Man Walks Among Us

GROOVE EN EEN ZACHTE LANDING
Ook Four Winds, misschien bekend van Dave Holland‘s Conference of the Birds, krijgt een eigen kleur: Delannoye op sopraansax, Webber op fluit. De zaal luistert muisstil. Daarna komt de finale: Borderline Machine Learning Complex, een stuk dat onverwacht swingt en groovet. De energie spat eraf. Het publiek in de volle AchterHam Studio zit er zichtbaar in mee. Maar helemaal klaar is de middag nog niet. Als toegift volgt Man Walks Among Us, een lied uit 1963 van countrysinger Marty Robbins. De walking bass van Sakham en de warme tenor van Delannoye geven het een zachte, licht weemoedige glans. Een mooi einde van een concert waarin experiment en melodie elkaar voortdurend bleven vinden.

ACHTERHAM SESSIONS
Ham 12, Gent (B)
8 maart 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

BRAX’ TREE + ANNA WEBBER
Steven Delannoye – tenor-, sopraansaxofoon
Teun verbruggen – drums
Frederik Sakham – contrabas
Anna Webber – tenorsaxofoon, fluit

HAMSESSIONS.BE