Kit Downes en zijn Great Martian Songbook
Kit Downes
Nelson Veras
Ole Morten Vågan
Een jaar geleden overviel de Britse pianist en componist Kit Downes een creatieve storm. In nauwelijks een maand tijd schreef hij een reeks nieuwe stukken, gevoed door melodieën en volksliedjes die hij opraapte uit heel Europa: van de mystieke Karpaten tot de Noorse gletsjers en de glooiende heuvels van Midden-Italië. Inmiddels al vier jaar woonachtig in Berlijn, besloot Downes deze muzikale ontdekkingen te bundelen in een nieuw project. De werktitel Cherries and the Martian Songbook – een knipoog naar trompettist Don Cherry en de planeet Mars – groeide uit tot The Great Martian Songbook.
Ole Morton Vågan, Kit Downes en Nelson Veras
AKOESTISCH AVONTUUR
Voor dit akoestische avontuur omringde hij zich met twee gelijkgestemde zielen: de Braziliaanse gitarist Nelson Veras en de Noorse contrabassist Ole Morten Vågan. Drie mannen, drie instrumenten met snaren – piano, gitaar en contrabas – en een grenzeloze nieuwsgierigheid. In Paradox stonden ze voor de tweede keer samen op het podium, na een eerste optreden in het Bimhuis.
Gelijkgestemde zielen
UNIVERSUM VAN KLANK
Vanaf de eerste noten ontvouwde zich een universum van klank. Het trio speelde open en verfijnd, steeds in een subtiele balans waarbij de rollen vloeiend wisselden. Melodieën golfden door de ruimte, soms dartelend, soms dromerig, maar altijd met een onderliggend verband. Wat begon met een eenvoudig thema op de piano, werd opgepikt door Veras’ sprankelende gitaar en verder gedragen door Vågan, die improviserend de grenzen aftastte met zijn contrabas.
Subtiele balans met voortdurend wisselende rollen
Het resultaat was een samenspel dat zich liet lezen als een caleidoscoop: kleurrijk, gelaagd en voortdurend in beweging. Klassieke harmonie gleed moeiteloos over in jazzritmes die lichtvoetig konden swingen. Het publiek in Tilburg luisterde ademloos naar deze muzikale reis. En wie dacht dat de avond uitsluitend door mannen werd gedomineerd, kreeg ongelijk: Downes sloot de eerste set af met Jesus Maria van Carla Bley (1936–2023), een ontroerende compositie over een jongen die gepest werd om zijn naam, maar die door zijn moeder werd hersteld in waardigheid.
Kleurrijk, gelaagd en in beweging
HARMONISCHE VRIJHEID
De tweede set begon met Pole, een liefdevol en weemoedig stuk dat Downes schreef voor zijn ex-schoonzus – een ballad die zich langzaam ontvouwde en soms vurige pieken bereikte. Daarna volgde het speelse Cherries, Downes’ ode aan Don Cherry (1936-1995), en het intieme slaaplied Lullaby for Eniola, geschreven voor de dochter van een vriend. Als slot koos het trio opnieuw een klassieker van Carla Bley: King Korn. Eind jaren zestig al baanbrekend door de onverwachte ritmische wendingen en harmonische vrijheid, bleek het stuk ook in Paradox nog niets aan zeggingskracht te hebben verloren.
Slot van een mooie akoestische avond
Het publiek liet de drie musici niet zomaar vertrekken. Pas na een toegift mochten Downes, Veras en Vågan het podium verlaten – een waardig besluit van een avond die voelde als een reis langs planeten, verhalen en herinneringen, allemaal gevangen in het Grote Marsliedboek.
KIT DOWNES | NELSON VERAS | OLE MORTEN VÅGAN
Kit Downes – piano
Nelson Veras – gitaar
Ole Morton Vågan – contrabas
Paradox Tilburg (NL)
13 september 2025
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
