Sweet Warriors laten de Jazzzolder zweven

Een vaste plaats voor een rusteloze club
Het Mechelse podium Jazzzolder schrijft al sinds zijn oprichting in 1998 aan een eigenzinnige en roemruchte geschiedenis. Wat begon als de gedreven missie van oprichter Lejo Vanhaelen groeide uit tot een warme jazzclub, gedragen door trouwe leden en gerund door een hechte ploeg vrijwilligers. De club werd meermaals verdreven van haar geliefde ‘zolder’ en ‘zwierf’ jarenlang door de stad, telkens op zoek naar een plek waar jazz mocht landen en blijven. Die vaste plek kwam er uiteindelijk in het Predikherenklooster, een zeventiende-eeuws barokcomplex dat sinds 1980 beschermd is en de voorbije jaren zorgvuldig werd herbestemd tot een levendige ontmoetingsplek met bibliotheek, restaurant, koffiebar en expositieruimte. De imposante Predikherenkerk, de grootste zaal van het complex, werd als laatste gerenoveerd en kreeg een tribune zoals je die nergens anders ziet. Sinds een jaar is dit ook de thuishaven van Jazzzolder. Wat al die omzwervingen overleefde, zijn de iconische affiches van improvisator en percussionist Kris Vanderstraeten: grafische bakens die elk concert blijven aankondigen, als stille getuigen van een koppige liefde voor jazz.

Sweet Warriors resoneren in Predikherenkerk

TEDER VUUR
Sweet Warriors, het kwintet rond drummer en componist Lionel Beuvens, opent de avond met muziek die tegenstellingen niet uit de weg gaat. Vurige levenslust en verstilling, aardse melancholie en zachte troost bestaan hier naast elkaar. Dream Brother van Jeff Buckley zet meteen de toon: dromerig pianospel van Casimir Liberski, een warme, omhullende zang van Héloïse Van Herzeele en het diep gelaagde, verkennende saxofoonspel van Jeroen Van Herzeele. Het is een opening die de tijd vertraagt en de luisteraar zachtjes de avond binnenleidt.

Jeroen Van Herzeele en Lionel Beuvens

FAMILIEBANDEN
De band tussen Héloïse en Jeroen Van Herzeele is meer dan muzikaal. Dochter en vader stonden eerder samen op het podium met het improvisatieduo Tremble. Héloïse (30) besloot pas twee jaar geleden resoluut voor een muzikale carrière te kiezen, na een heel andere start. In Sweet Warriors krijgt ze ruimte om haar stem te laten groeien, letterlijk en figuurlijk. Haar vocale lijnen versmelten regelmatig unisono met de tenor van haar vader, die als eerste stem van het kwintet voortdurend aanwezig is zonder zich ooit op te dringen.

Emanuel Van Mieghem gepassioneerde bassist

BRONNEN ZONDER GRENZEN
Sweet Warriors speelt geen standards om de standards en al evenmin mainstream jazz. Soms is het zelfs geen jazz. Inspiratie komt uit uiteenlopende hoeken: Gabriel Fauré, Baudelaire, Jaco Pastorius, Jeff Buckley, Jacques Brel en meer. Die rijkdom werkt, al stelt de imposante kerkzaal met haar kasseivloer (inclusief vloerverwarming) en overvloed aan harde materialen de akoestiek op de proef. Vooral de verstaanbaarheid van gezongen en gesproken teksten lijdt daaronder. In Nouveau, een romantische compositie van Beuvens met Engelse tekst, soleren Emanuel Van Mieghem en Casimir Liberski prachtig, maar niet elk woord bereikt even helder het publiek. Muzikaal blijft het echter beklijven.

Casimir Liberski schittert op piano

TWIJFEL EN STUWKRACHT
Les Gens Qui Doutent van Anne Sylvestre onderstreept hoe divers het repertoire is en toch coherent blijft. Het chanson over twijfelende mensen biedt Jeroen Van Herzeele opnieuw ruimte voor melodieuze omzwervingen op tenor. Zijn spel is lyrisch en gedragen, een constante ruggengraat doorheen het concert. Een stevige drumsolo kondigt vervolgens Strange Encounter aan, het laatste stuk voor de pauze. Spoken word, stuwende ritmes en een subtiele uitdoving zorgen voor een spanningsboog die elegant sluit.

TRANSFORMATIES
Set twee opent instrumentaal met What’s Even, waarin Beuvens het voortouw neemt en de interactie tussen de muzikanten alle ruimte krijgt. Here’s to Life, oorspronkelijk een zoete jazzstandard, ondergaat een verrassende gedaanteverwisseling: groovender, rauwer, meeslepend. Beuvens blijft het repertoire prikkelen met een eigen compositie op tekst van Patti Smith, waarna de muziek overvloeit in het verstilde pianostuk Après un Rêve van Gabriel Fauré. De overgang voelt natuurlijk, alsof genres hier slechts suggesties zijn

Sweet Warriors

LIEFDE ALS SLUITSTUK
Na een korte herintroductie van de bandleden nadert de finale: Fragile, een eigen compositie, vloeit samen met de standard If I Should Lose You. Het is een smaakvolle synthese die de gelaagdheid van het concert nog eens onderstreept. Een bisnummer kan niet uitblijven. Quand on n’a que l’Amour, een Franstalige klassieker van Brel, krijgt een intieme lezing in duet tussen Héloïse Van Herzeele en Casimir Liberski en tot slot met het hele kwintet. Liefde, eenvoudig en onontkoombaar, straalt door de ruimte. Boven de tribune, aan de bar op de mezzanine — de zevende hemel — blijft het nog lang nazinderen, met gesprekken en glazen die zacht tegen elkaar klinken.

SWEET WARRIORS
Héloïse Van Herzeele – zang
Jeroen Van Herzeele – tenorsaxofoon
Casimir Liberski – piano
Emanuel Van Mieghem – contrabas
Lionel Beuvens – drums

Jazzzolder
De Predikherenkerk
Mechelen (B)
23 januari 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

LIONELBEUVENS.COM

JAZZZOLDER.BE