Geuren van thuis, klanken van verlangen: Almaghoot Quintet betovert Paradox

Een aankomst met littekens
De reis van Ghaeth Almaghoot naar Nederland begon in 2015, maar had niets van een onbezorgde overtocht. In zijn Rotterdamse woning staat nog altijd een klarinet die voorgoed zwijgt—beschadigd toen de vluchtelingenboot zonk tussen Turkije en Griekenland. Het instrument is een stille getuige van verlies, maar ook van volharding. In Rotterdam hervond Almaghoot zichzelf als muzikant en student. In 2022 studeerde hij af aan Codarts, met een master in etnomusicologie.
Zijn verhaal is geen voetnoot, maar de kern van wat volgt: muziek die zich voedt met herinnering, migratie en identiteit.

Almaghoot Quintet

LEVANTINE HUES: EEN ZINTUIGLIJKE OUVERTURE
Met zijn project Levantine Hues, gestart in september vorig jaar, brengt Almaghoot een ensemble bijeen dat net zo vrij denkt als hijzelf. Hun muziek is een reis door tijd, ruimte en innerlijke landschappen. Nog vóór de eerste noot klinkt, wordt het publiek ondergedompeld in die wereld: bij binnenkomst ontvangt iedere bezoeker een handgemaakt parfum. De geur—met tonen van koffie, kardemom en melisse—roept herinneringen op aan de dranken van zijn moeder. Het is een subtiel, maar krachtig gebaar: deze avond wordt niet alleen gehoord, maar ook geroken en gevoeld.

Erik Larrea

SALAMIYAH: HEIMWEE IN KLANK
De muziek opent met Salamiyah, een traditional uit de stad in West-Syrië waar Almaghoot opgroeide. De klarinet zingt met een melancholie die diep snijdt, alsof elke noot een echo draagt van wat verloren ging. Naadloos vloeien de eigen composities Passing en Dialogue hierin over. Gitarist Teis Semey schildert eerst een verstilde sfeer, waarna Almaghoot op basklarinet de ruimte vult met zwevende, oosterse klanken. Het tempo trekt aan, de muziek wordt strijdvaardiger, en onder de weemoed gloeit een veerkrachtige energie.

Ghaeth Almaghoot op klarinet

AFTAB: ZONLICHT EN SCHADUW
Met Aftab, Perzisch voor zonlicht, verschuift de toon naar iets hoopvollers—al blijft de onderstroom ernstig. Het stuk, geschreven voor de Armeense duduk, ontstond rond Nowruz (Perzische nieuwjaar en lentefeest geldt als equivalent voor Moederdag in Syrië), en is opgedragen aan onderdrukte mensen wereldwijd. Landen en conflicten worden expliciet genoemd, en dat maakt de muziek geladen en actueel. In Oh Palm opent Almaghoot met een statige solo op basklarinet, zonder begeleiding, en houdt hij het publiek in een bijna tastbare stilte gevangen. Ook hier bepalen de microtonen de typische melodische bewegingen die de muziek laden met emoties en sfeer. Dan sluipt drummer Erik Larrea binnen met subtiele percussie, waarna het geheel uitgroeit tot een vurige eruptie. Altvioliste Yanna Pelser lijkt ondertussen een heel strijkorkest op te roepen—rijk, gelaagd en meeslepend.

Ghaeth Almaghoot op basklarinet

EIHAB: MUZIEK ALS HERINNERING
Na de pauze wordt de sfeer grilliger en vrijer, alsof de muziek even zoekt naar houvast. Dat krijgt ze in Eihab, een aangrijpend eerbetoon aan een vriend, Eihab Rasheed die in 2013 verdween onder het Syrische regime. Nooit werd nog iets van hem vernomen. Rasheed gaf Almaghoot de klarinet van zijn zus, maar hij heeft deze nooit kunnen afbetalen. Het verhaal snijdt door de zaal, en de muziek volgt. Klarinet en altviool lijken samen te rouwen, hun lijnen verstrengeld in een dialoog van gemis. Contrabassist Johannes Fend voegt een donkere, gestreken solo toe die voelt als een zoektocht in het duister—intens en bijna tastbaar in zijn wanhoop.

Almaghoot Quintet

SLOTAKKOORD: LICHT DOOR DE KIEREN
Toch blijft de avond niet hangen in verdriet. Hoop dient zich opnieuw aan in een melodisch samenspel waarin basklarinet, bas en drums een dwingend maar levendig ritme neerzetten. Pelser en Semey kleuren het geheel met verfijnde nuances. Met Castle Road bereikt het concert een lichter, speelser einde. Het nummer verwijst naar Almaghoots tienerjaren, naar een weg vol verleidingen en ontdekkingen. De musici krijgen ruimte om te schitteren, elk op hun eigen moment. Een krachtige drumsolo stuwt de finale voort, gevolgd door een opzwepende toegift waarin spanning en ontlading elkaar afwisselen.

Wat resteert, is een avond die niet alleen gehoord werd, maar diep werd ervaren—als een geur die blijft hangen, lang nadat de laatste noot is verstomd.

ALMAGHOOT QUINTET
Ghaeth Almaghoot – klarinet, basklarinet, duduk
Teis Semey – gitaar
Yanna Pelser – altviool
Johannes Fend – contrabas
Erik Larrea – drums, percussie

Paradox
Tilburg (NL)
4 april 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

ALMAGHOOT.COM

PARADOX.NL