Drie dagen jazz, verbeelding en vuur in Gent

Achter de deuren van Ham 12
Achter de grote, dubbele lichtbruine deuren van Ham 12 in Gent schuilt een geheim dat je vanaf de straat onmogelijk kunt vermoeden. De statige huizen in deze eeuwenoude straat — vooral negentiende-eeuwse gevels zonder voortuin en met achtererven die enkel de verbeelding lijken toe te laten — geven hun verborgen ruimte niet zomaar prijs. Toch ligt er achter nummer 12 een verrassend groene tuin, bereikbaar via een lange inpandige gang. Daar vindt tijdens het Pinksterweekend een intiem festival plaats met wat de organisatoren graag “handgemaakte muziek” noemen. In 2025 vierden ze hun twintig jaar bestaan, maar nu hun twintigste editie: drie dagen lang telkens drie concerten, stipt om 15.00, 17.00 en 19.00 uur. Een festival zonder stress of sprintjes tussen podia, overzichtelijk en bijna huiselijk van sfeer.

Welkom bij Ham 12 in Gent

ZON BOVEN DE FESTIVALTENT
Over het weer zullen we niet klagen. Geen spat regen, wel een zinderende warmte van dertig graden. De tent op het terrein dient deze keer niet als schuilplaats tegen buien, maar als welkom schild tegen de felle zon. Net op tijd schuifelen we de tuin binnen wanneer het tienkoppige HU! Medium Large aan zijn set begint. Het collectief rond Karen van Schaik — bandleider, componist, saxofonist, improvisator én multidisciplinair kunstenaar — zet meteen de toon van het festival: eigenzinnig, speels en compromisloos. HU! staat voor humor, maar evenzeer voor human. Feminisme, lhbti+-thematiek en maatschappelijke reflectie lopen als een vrolijke rode draad door haar composities. “Je hebt man, je hebt wo-man en je hebt hu-man”, klinkt het ergens tussen ernst en knipoog; het enige wat we blijkbaar minder nodig hebben, is “man”. Van Schaik schrijft ook muziek voor circus en denkt sterk in beelden. Dat hoor je in High Pitched Voices Often Get Interrupted, waarin hoge en lage stemmen schitterend tegenover elkaar worden gezet, van fluit tot baritonsaxofoon. Genderstereotypen? Liever niet.

HU! Medium Large muzikaal en theatraal

HUMOR MET EEN BOODSCHAP
Maar wie geen zin heeft in boodschappen, kan zich evengoed laten meeslepen door de pure speelsheid van de muziek. HU! Medium Large laveert moeiteloos tussen humor en betekenis, tussen experiment en toegankelijkheid. Een ode aan Jane Goodall passeert even later even warm als eigenwijs. De opener smaakt naar meer, mede dankzij de rijke bezetting die op een bepaald moment zelfs uit elf muzikanten lijkt te bestaan. Bassist Michel Hatzigeorgiou schuift namelijk nog als gast aan en gaat samen met contrabassist Fil Caporali een heerlijk dwarse muzikale dialoog aan — half duet, half vriendschappelijke uitdaging.

Gert-Jan Dreessen Quartet als ‘dreamteam’

DRUMMER MET INTERNATIONALE AMBITIE
Daarna is het de beurt aan drummer Gert-Jan Dreessen, afkomstig uit Genk maar inmiddels helemaal ingeburgerd in Gent. Als drummer bij onder meer Flat Earth Society geldt hij al langer als een van de spannendste jazzmuzikanten van zijn generatie. In 2024 selecteerde VRT/Klara hem voor “De Twintigers”, de jaarlijkse lichting artiesten met een uitgesproken eigen stem. Dreessen studeerde in Leuven, Keulen, Antwerpen en New York en combineert een scherpe muzikale intuïtie met een breed en kleurrijk klankpalet. In zijn kwartet met trompettist Jean-Paul Estiévenart, pianist Bram De Looze en bassist Cyrille Obermüller profileert hij zich nadrukkelijk als componist en bandleider met internationale ambities. De groep brengt eigen werk uit het album Angle of Incidence: opener Lopik, gevolgd door het gevoelige ImRos en het vinnige Ninors. Bij Dreamteam stelt Dreessen zijn band — inmiddels zo’n drie jaar samen — nog eens nadrukkelijk voor. Afsluiten doen ze met Hope(less), een titel die nog lang blijft nazinderen in de warme avondlucht van Ham 12.

don Marsh V met veel nieuw werk

DE POORT NAAR EEN ZINDERENDE FINALE
En dan is het alweer tijd voor de slotact van de eerste festivaldag: don Marsh, het alter ego van pianist en componist Wouter Van den Broeck. Don Marsh V, “V” staat voor kwintet, maar tegelijk ook voor veelzijdigheid. Met don Marsh V smeedt Van den Broeck jazz, improvisatie en westerse kunstmuziek samen tot een eigenzinnige, persoonlijke taal. Zijn jongste album IANUA — Latijn voor deur, poort of ingang — moet vooral veel nieuwe deuren openen. Zelfvertrouwen klinkt alvast door in opener Yes We Can, waarin soepel wordt geschakeld van een klassieke groove naar een hedendaagse, kronkelende sound. Het titelnummer meandert vervolgens mysterieus langs tempowisselingen en rijke harmonieën, als een zorgvuldig geweven muzikaal tapijt. Misschien zit de zwoele sfeer deels in het hoofd, maar ze past perfect bij deze broeierige vooravond.

Bij Liberation of D.A.S.H. volgt een verhaal dat Van den Broeck met een glimlach zijn “belangrijkste nummer ooit” noemt. De letters verwijzen naar een klassieke notenreeks — D, A, Es en B — afgeleid van de naam Don Marsh, maar tegelijk ook naar een denkbeeldig personage dat bevrijd moet worden. Het levert een fraaie muzikale vertelling op, vol subtiele intermezzi, onverwachte wendingen en poëtische symboliek. De set, opgebouwd rond conceptuele puzzels en gelaagde ideeën, eindigt met Dogs No Fakers. Een waardig slotakkoord voor een sterke eerste festivaldag.

Le Monde Merveilleux De Pépito

EEN INTENSE START VAN DAG TWEE
Dag twee opent met Le Monde Merveilleux De Pépito, de band rond trompettist Pierre-Antoine Savoyat, samen met pianist Simon Groppe, bassist Fil Caporali — net als Savoyat ook al present op dag één — drummer Oscar Georges en gastmuzikante Alexandra Grimal op tenorsaxofoon. Het concert is een coproductie met Ha Concerts en lijkt meteen ook een teken van een nauwere samenwerking tussen Ha en Ham. De groep schiet energiek uit de startblokken met de intense composities Can We Start to Love? Bastards! en Keeping the Hope. Eigentijds, gepassioneerd, met een maatschappelijke ondertoon en met veel ruimte voor improvisatie trekt de muziek voortdurend de aandacht naar zich toe.

Pierre-Antoine Savoyat van Le Monde……

In Solitude vertraagt het tempo en ontstaat ruimte voor verstilling. Alexandra Grimal opent eenzaam en ingetogen, haar intense spel — inclusief circular breathing — houdt de zaal haast ademloos stil. Daarna schuift Simon Groppe behoedzaam aan, neemt Savoyat het over met een subtiele trompetpartij en zorgt de ritmesectie voor een warme onderlaag. De fantasie blijft voortdurend geprikkeld in een set die evenwichtig laveert tussen spanning en finesse. Na Life Lace en het hoekige Epic Short Story, een compositie van drummer Oscar Georges, volgt met het dromerige In Good Company een perfecte afsluiter.

Panoply met Samuel Ber

IMPROVISATIE IN ALLE NUANCES
Altsaxofonist John O’Gallagher (61) draagt een indrukwekkende geschiedenis met zich mee. Geboren in Californië, werkte en woonde hij dertig jaar in New York en gaf hij wereldwijd masterclasses over zijn theorie rond ‘Twelve-Tone Improvisation’ en zijn onderzoek naar John Coltrane. Inmiddels woont hij al enkele jaren nabij Lissabon. Daar kruisen ook de wegen van bassist Michael Formanek (68), eveneens een muzikant met een imposant parcours langs namen als Tony Williams, Joe Henderson, Stan Getz, Fred Hersch, Tim Berne, Craig Taborn en Mary Halvorson.

Panoply

Het derde lid van het trio, drummer Jeff Williams (75), moest door gezondheidsproblemen afhaken en werd vervangen door de Belgische drummer Samuel Ber (31). Een generatie jonger, maar allesbehalve een onbekende naam: Ber maakte eerder indruk met Pentadox, samen met Malaby en Dumoulin, waar improvisatie centraal staat. In Panoply lijken de muzikale werelden van het trio moeiteloos samen te vloeien. Tijdens zijn vuurdoop binnen deze bezetting toont Ber zich meteen een volwaardige gesprekspartner. O’Gallagher strooit intussen met noten en kleurt het geheel met zijn altsax in talloze schakeringen. In het samenspel vol subtiliteit en nuance valt voortdurend iets nieuws te ontdekken — voor de muzikanten zelf, maar evenzeer voor het publiek. Een avontuurlijk improvisatiefeest dat dag twee opnieuw extra kleur geeft.

Muze Jazz Orchestra

SWINGEND SLOTAKKOORD
Het Muze Jazz Orchestra mag de avond afsluiten, en doet dat in stijl. De grote blazerssectie van de band, die sinds 2010 bestaat, vult de zaal met een rijke waaier aan klankkleuren en harmonische schakeringen. Pianist Demuynck en gitarist Reggers drukken stevig hun stempel als smaakmakers, terwijl de ritmesectie van De Roeck en La Mela het geheel strak in het zadel houdt.

MJO met scheidende Lennert Baerts

Voor tenorsaxofonist Lennert Baerts, die ook de arrangementen verzorgde, wordt het bovendien een bijzondere avond. Met gevoel voor humor vertelt hij dat hij een “transfer” heeft gemaakt van MJO naar BJO. Gefaseerd neemt hij zijn rol op als artistiek leider van het Brussels Jazz Orchestra, als opvolger van Frank Vaganée — een benoeming die gerust als een flinke promotie mag worden gezien.

MJO met swingend slotakkoord

De compacte bigband sluit deze muzikale Eerste Pinksterdag uiteindelijk af met een warme, swingende finale. Nog één keer golft de energie door de zaal, voordat de laatste noten langzaam uitdoven.

Ilyas Bylemans | Coaching Project Nate Wood

Daan Vekeman | Coaching Project Nate Wood

Alessio Cogoti | Coaching Project Nate Wood

JONG TALENT IN DE SCHIJNWERPERS
De laatste dag van de Ham Sessions stond, net als vorig jaar, volledig in het teken van afsluitend artiest. Dit keer Nate Wood en diens coachproject met studenten van KASK & Conservatorium — een coproductie die jong talent rechtstreeks aan het festivalpubliek koppelt. Het eerste concert van de dag bracht meteen een debuut op een Gents podium: pianist Ilyas Bylemans, bassist Daan Vekeman en drummer Alessio Cogotti mochten, na enkele intensieve coachingsdagen met de New Yorkse alleskunner Nate Wood, hun kunnen tonen. Wood werkte eerder samen met namen als Dave Grohl, Brian May, Sting, Wayne Krantz en Tigran Hamasyan en is medeoprichter van het voor een GRAMMY genomineerde Kneebody. Daarnaast bouwde hij een indrukwekkende solocarrière uit waarin hij tegelijk drums, bas, synths en zang voor zijn rekening neemt.

Wat de drie jonge muzikanten precies van Wood opstaken, bleef grotendeels achter de schermen, maar hun enthousiasme was zichtbaar. Een tikje bedeesd betraden ze het podium, om zich gaandeweg los te spelen in een set vol bekende standards en verrassende keuzes. Bill Evans (Lyle Mays), Thelonious Monk (Evidence), Roy Hargrove (Strasbourg St. Denis), Chick Corea (Armando’s Rhumba) en zelfs Bach (eigen bewerking) passeerden de revue. De mix van stijlen en het frisse spel leverden een warm onthaal op van het publiek — een ontspannen en veelbelovende opener van de slotdag.

Echoes of Zoo

PSYCHEDELISCHE JUNGLEKOORTS
Daarna was het de beurt aan de Belgische psychedelische jazzformatie Echoes of Zoo, opgericht door saxofonist en componist Nathan Daems. We zagen hen eerder al op Brosella Festival in 2019, toen met gasttrompettist Pantelis Stoikos, en het was een genoegen deze sympathieke sfeermakers opnieuw aan het werk te zien. Daems put voor zijn muziek uit jeugdherinneringen aan een nabijgelegen dierentuin, waar de geluiden van exotische dieren tot in zijn tuin doordrongen. Die wonderlijke mix van instinct en verbeelding klinkt nog altijd door in het groepsgeluid.

Echoes of Zoo mengt Oosterse melodieën met Westerse jazz, Afrikaanse ritmes met ska en Jamaicaanse reggae. Loops en elektronica kleuren het geheel, maar de kern blijft stevig organisch: de tenorsax van Daems en het scherpe gitaarwerk van Bart Vervaeck krijgen een stuwende basis van bassist Lieven van Pée en drummer Falk Schrauwen. Het resultaat is warm, bezwerend en dansbaar tegelijk — muziek die evenveel op de heupen werkt als op de verbeelding.

Super multi-tasking met Nate Wood fOUR

EÉN MAN, EEN UNIVERSUM
Voor het slotconcert werd extra licht rond het podium geplaatst. De kleuren schoten nerveus van tint naar tint, alsof ook de verlichting wist dat er iets uitzonderlijks stond te gebeuren. Nate Wood nam plaats achter een compacte maar indrukwekkende opstelling: basdrum, hi-hat, cymbals, toms, drie analoge synthesizers en twee 7-snarige gitaren die beurtelings op zijn schoot lagen. Geen laptop, geen tapes, geen loopstations — alles ontstond live, voor de ogen van het publiek.

Met zijn voeten bestuurde hij drums en hi-hat, met zijn linkerhand de gitaarhalzen, met zijn rechterhand synths én drumsticks, terwijl hij tussendoor ook nog zong via een headsetmicrofoon. Het was multitasken op een bijna buitenaards niveau. Ritmes, drones en melodieën werden laag na laag over elkaar geweven tot een donkere, filmische jazzfusion met triphopinvloeden en een rauwe futuristische glans. Soms luchtig en dansbaar, dan weer dreigend en zwaar. Tussendoor maakte Wood droogkomische opmerkingen — “de drums zijn hard, daar kan ik niets aan doen” — maar de concentratie bleef messcherp. Bekende nummers als Rabbit doken op naast nieuw, nog titelloos materiaal en zelfs “duistere muziek voor een commercial”, zoals hij het zelf noemde. Het publiek keek ademloos toe hoe één man een compleet universum bij elkaar speelde en zo de twintigste editie van de Ham Sessions een onvergetelijk slot bezorgde.

EEN EDITIE OM TE BEWAREN
Terugkijkend kunnen we alleen vaststellen dat Ham Sessions 2026 opnieuw een editie van formaat was — een weekend dat moeiteloos een plaats verdient in de geschiedenis van het festival. Drie dagen lang werd jazz gevierd in al haar vormen: avontuurlijk, eigenzinnig, dansbaar en ontroerend. Dat gebeurde bovendien in een bijzonder muzikaal herdenkingsjaar: honderd jaar na de geboorte van John Coltrane, precies honderd jaar na de geboortedag van Miles Davis, en — zo bleek pas een dag later — in de schaduw van het overlijden van Sonny Rollins. Alsof de jazzgeschiedenis zelf even zachtjes door Gent waaide.

HAMSESSIONS.BE

HAM SESSIONS OUTDOOR 2026
20e editie
Ham 12, Gent (B)
23, 24 en 25 mei 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

PROGRAMMA DAG 1

HU! MEDIUM LARGE
Karen van Schaik – bariton-, alt- en sopraansaxofoon, composities
Laurence Cousseau – fluit
Pierre-Antoine Savoyat – trompet
Bruno Grollet – tenorsaxofoon
Nico Chkifi – drums
Fil Caporali – contrabas
Michel Hatzigeorgiou – Fender bas
Amèle Metlini – viool
Julien Guillain – viool
Marie Ghitta – altviool
Eugénie Defraigne – cello

GERT-JAN DREESSEN QUARTET
Jean-Paul Estiévenart – trompet
Bram De Looze – piano
Cyrille Obermüller – contrabas
Gert-Jan Dreessen – drums

DON MARSH V
Wouter Van den Broeck – piano
Warre Van De Putte – tenorsaxofoon
Jean-Paul Estiévenart – trompet
Janos Bruneel – contrabas
Matthias Dewaele – drums

PROGRAMMA DAG 2

LE MONDE MERVEILLEUX DE PÉPITO
Pierre-Antoine Savoyat – trompet
Simon Groppe – piano
Fil Caporali – bas
Oscar Georges – drums
Alexandra Grimal – tenorsaxofoon (gast)

PANOPLY
John O’Gallagher – altsaxofoon
Michael Formanek – contrabas
Samuel Ber – drums (vervangt Jeff Williams)

MUZE JAZZ ORCHESTRA
Lennert Baerts – tenorsaxofoon, dirigent
Lieven Cambré – altsaxofoon
Tom Van Dyck – baritosaxofoon
Koen Nys – tenor-, sopraansaxofoon
Gustavo Jaramillo – trompet, flugelhorn
Bart De Lausnay – bastrombone
Jeroen Reggers – gitaar
David Demuynck – piano
Jasper De Roeck – contrabass, e-bas
David La Mela – drums

PROGRAMMA DAG 3

COACHING PROJECT NATE WOOD
met studenten aan het KASK Conservatorium
Ilyas Bylemans – piano
Daan Vekeman – basgitaar
Alessio Cogotti – drums

ECHOES OF ZOO
Nathan Daems – tenorsaxofoon, Nyabinghi drum
Bart Vervaeck – gitaar
Lieven Van Pée – basgitaar
Falk Schrauwen – drums

NATE WOOD’S fOUR
Nate Wood – drums, gitaar, Korg, vocals

HAMSESSIONS.BE