Een slotdag vol gelaagde schoonheid
50ste EDITIE NORTH SEA JAZZ
zondag 12 juli 2026
Jamie Peet
Hildegunn Øiseth
Charles Lloyd
JAMIE PEET OP EIGEN KOERS
De agenda van drummer Jamie Peet raakt steeds voller. De creatieve slagwerker is inmiddels op zoveel podia en in zoveel uiteenlopende bezettingen te horen dat hij nauwelijks nog te ontwijken is. Sinds we hem in 2012 voor het eerst zagen in het trio van Ramón Valle volgden optredens met onder anderen Dominic Marshall, Jasper van ’t Hoff, Ben van Gelder, Alexander van Popta, Jasper Høiby, AM.OK, Tony Roe en Y-Otis (EN MEER). Dit concert voelde daarom bijna als een logische volgende stap: niet alleen luisteren naar zijn verfijnde drumspel, maar ook naar zijn eigen composities.
Pat Cleaver
Ben van Gelder
REFLEX
Onder de naam Reflex presenteert Peet nieuw werk dat hij voor het Bimhuis schreef. Ben van Gelder, Joel Ross en Pat Cleaver leverden eveneens composities aan. Podiumgastheer Jaap Boots beloofde “melancholie en euforie” en kreeg gelijk. In het zorgvuldig opgebouwde openingsstuk French Breeze valt direct de uitzonderlijke beheersing van het kwartet op. De uitgesproken alt van Van Gelder en de zingende vibrafoon van Ross weven een rijk klanktapijt, terwijl Cleaver de fundamenten stevig neerzet. Peet kleurt het geheel met organische tempowisselingen: soms licht stuwend, dan weer behoedzaam afremmend. Soloruimte is er volop, maar uiteindelijk overheerst vooral de hechte verwevenheid van vier musici die voortdurend naar elkaar luisteren.
Joel Ross soms met twee soms met drie mallets
EEN LATE, MAAR WELVERDIENDE ONTDEKKING
“De interessante site Jazzradar schreef eerder dit jaar dat Julia Hülsmann opmerkelijk lang onder de Nederlandse radar bleef. Geen Bimhuis, geen North Sea Jazz… en kijk nu toch eens.” Met die woorden kondigt Frank Jochemsen het concert aan. Mooier had het voor ons bijna niet gekund. Eerder dit jaar waren we al diep onder de indruk van haar kwartet met de Noorse trompettiste Hildegunn Øiseth. Nu na afloop vertelde Hülsmann dat ze enkele weken later inderdaad de uitnodiging kreeg om op North Sea Jazz te spelen. Soms vallen de puzzelstukjes precies op hun plek.
Julia Hülsmann Quartet met trompettist Hildegunn Øyseth debuteren op NSJ
KLEURRIJKE DIALOGEN
Met Nevergreen van Marc Muellbauer zet het uitgebreide kwintet direct de toon: klankkleur en interactie staan centraal. Bubbles, May Song, Trick, Under the Surface en Jetzt Noch Nicht krijgen extra glans door de aanwezigheid van Øiseth, die naast haar trompet ook meermaals haar karakteristieke geitenhoorns laat klinken.
In They Stumble, They Walk en vooral in een indrukwekkende eigen interpretatie van This Is Not America — de compositie van Pat Metheny Group en David Bowie, vandaag nadrukkelijk gespeeld als politiek statement — schuurt saxofonist Uli Kempendorff heerlijk tegen het lieflijke thema aan met een explosieve, rafelige solo. Daarna keert de rust terug. In The Earth Below spelen Hülsmann en Øiseth de melodie in een ontroerend duet, waarna Fluid nog één keer alle ruimte biedt om gezamenlijk te schitteren.
Julia Hülsmann
Hildegunn Øiseth
DE WIJSHEID VAN CHARLES LLOYD
Ook op 88-jarige leeftijd blijft Charles Lloyd zich ontwikkelen. Juist die voortdurende nieuwsgierigheid houdt hem artistiek jong. Samen met pianist Gerald Clayton, met wie hij inmiddels dertien jaar samenwerkt, bassist Harish Raghavan en drummer Kweku Sumbry, die deze bezetting compleet maakt, begint hij aan zijn eerste gezamenlijke tournee.
De 88-jarige Charles Lloyd in de Hudson
In een stampvolle Hudson vertelt Lloyd met lange, sereen opgebouwde melodielijnen zijn muzikale verhalen. Geen haast, geen effectbejag. Iedere noot krijgt de tijd om te landen en ook zijn veel jongere medemusici krijgen alle ruimte om zich te ontvouwen. Halverwege inspecteert hij bedachtzaam zijn dwarsfluit voordat hij opnieuw volledig in de muziek opgaat. Na ruim een uur eindigt het concert met een soulvolle, swingende finale op fluit. Lloyd bewijst overtuigend dat leeftijd slechts een getal is.
Charles Lloyd Quartet
EEN MEESTERLIJK DUO
Voor haar vierde en laatste optreden als Artist in Residence verruilt Cécile McLorin Salvant de grote zalen voor de intieme sfeer van de Madeira. Samen met haar muzikale én persoonlijke partner Sullivan Fortner ontstaat een concert dat eerder aanvoelt als een huiskamersessie dan als een festivaloptreden.
Cécile McLorin Salvant met Sullivan Fortner
“Sullivan, what do you wanna play?” vraagt ze glimlachend. Hij antwoordt met enkele pianoklanken, waarna zij moeiteloos inzet met If You Feel Like Singing, Sing. Meer communicatie is nauwelijks nodig. Via There’s Always Something There To Remind Me ontvouwt zich een reis door decennia muziekgeschiedenis. In You’ve Got To Give Me Some uit 1929 boetseert McLorin Salvant iedere zin tot een levend personage, terwijl Fortner haar begeleidt met ragtime-achtige elegantie. Verzoeken uit de zaal brengen onder meer Visions van Stevie Wonder, Jeepers Creepers, Stars, There’s No Business Like Show Business, Time Will Reveal, Obsession en uiteindelijk Ghost Song. Wanneer Fortner in het slotstuk zelf begint te zingen, krijgt de avond een warm, bijna ontroerend einde.
Cécile McLorin Salvant
JONGE DURF
De Britse saxofoniste Emma Rawicz mag voor ons de vijftigste editie afsluiten. Ze is pas 24 jaar, maar laat zich nu al onmogelijk in één hokje plaatsen. Moderne jazz, rock, fusion, vrije improvisatie, melodieuze passages en compacte grooves vloeien moeiteloos in elkaar over.
Het openingsstuk groeit langzaam uit een dromerig klanklandschap waarin Scottie Thompson op Prophet en Fender Rhodes psychedelische contouren tekent. Daaroverheen verkennen Rawicz op tenorsaxofoon en gitarist David Preston de grenzen van de improvisatie. Van het ACT-album Inkyra klinken onder meer All My Yellow Afternoons en Portrait of Today. De titels, vertelt Rawicz, zijn “gestolen” van haar grote voorbeeld Joni Mitchell, wier poëtische teksten haar diep inspireren.
Emma Rawicz
EEN GLIMLACH ALS SLOTAKKOORD
Ook Time and Other Thieves draagt sporen van die inspiratie. Het begint met een hartslagachtig ritme en ontvouwt zich vervolgens tot een spannend landschap waarin stevige rock, dromerige soundscapes en vrije improvisatie elkaar voortdurend afwisselen. Als uitsmijter volgt Marshmallow Tree. “We houden van jazz, rock, fusion, grooves, vrije improvisatie, sampling en noise,” vertelt Rawicz, “maar ik ben ook opgegroeid met Braziliaanse muziek. Dat hoor je hierin terug.”
Met een brede glimlach verlaten we de zaal. Een betere afsluiting van de vijftigste editie hadden we ons nauwelijks kunnen wensen.
Emma Rawicz met haar band in de Yenisei
OP NAAR EDITIE 51
Terugkijkend overheerst bewondering voor een strak georganiseerd festival dat opnieuw een bijna onuitputtelijke keuze bood. Drie dagen blijken nog altijd veel te kort; zoals ieder jaar hebben we uiteindelijk meer gemist dan gezien. Dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een festival kunt geven.
Toch verandert het imago langzaam. Het festival was dit jaar niet volledig uitverkocht; bezoekers konden zelfs op de dag zelf nog kaarten kopen via de officiële kanalen. Rondom ons klonk regelmatig gemor over de prijzen en de strikte regels. Na een Waals festival waar gratis karaffen water met citroen klaarstonden, voelt het vreemd dat bezoekers in Ahoy geen bidon mogen meenemen en nauwelijks fatsoenlijke watertappunten vinden buiten de toiletten. Dat kan menselijker. En dan is er nog het verbod op voetbalshirts. Op zichzelf prima, maar ironisch genoeg lijkt juist het officiële jubileumshirt met het grote cijfer 50 verdacht veel op… een voetbalshirt. We durfden het uiteindelijk maar niet te kopen.
Op naar editie 51.
North Sea Jazz
50ste editie
Ahoy Rotterdam (NL)
10, 11 en 12 juli 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
ZONDAG 12 JULI 2026
JAMIE PEET REFLEX QUARTET
Ben van Gelder – fluit, altsaxofoon
Pat Cleaver – contrabas
Jamie Peet – drums
Joel Ross – vibrafoon
JULIA HÜLSMANN QUARTET
& HILDEGUNN ØISETH
Uli Kempendorff – saxofoon
Hildegunn Øiseth – trompet, geithoorn
Julia Hülsmann – piano
Marc Muellbauer – contrabas
Heinriech Köbberling – drums
CHARLES LLOYD QUARTET
Charles Lloyd – fluit, tenorsaxofoon
Gerald Clayton – piano
Harish Raghavan – contrabas
Kweku Sumbry – drums
ARTIST IN RESIDENCE:
CÉCILE MCLORIN SALVANT
& SULLIVAN FORTNER
Cécile McLorin Salvant – zang
Sullivan Fortner – piano, zang
EMMA RAWICZ
‘INKYRA’
Emma Rawicz – saxofoon
David Preston – gitaar
Scottie Thompson – keyboards
Kevin Glasgow – basgitaar
Jamie Murray – drums
TERUGKIJKEN NAAR DE ANDERE FESTIVALDAGEN:
