Sanem Kalfa’s Televizyon zapt tussen zenderruis en ziel
Zappen tussen zeeën
Geboren aan de Zwarte Zee, al jaren geworteld aan de Noordzee: Sanem Kalfa beweegt zich moeiteloos tussen werelden. Vocaliste, celliste, componist en improvisator — ze verrast bij elk nieuw project. Na Black Sea Songs, waarin ze haar wortels verkende, haar residentie bij North Sea Round Town, de samenwerking met de Amerikaanse trompetvernieuwer Ambrose Akinmusire en het gelaagde groepsproject Miraculous Layers, slaat ze een nieuwe weg in. Met Televizyon duikt ze in haar jeugd. Kalfa is een kind van de jaren tachtig, opgegroeid vóór de televisie — in een tijd waarin reclames geen achtergrondruis waren, maar geheugenankers die zich vastzetten in je hoofd.
DE KIEM VAN HET SCHERM
Het project ontstond tijdens haar artist-in-residence bij Space is the Place, het Amsterdamse podium voor avontuurlijke muziek. Daar groeide nostalgie uit tot levendige performance. In november vorig jaar verscheen het debuutalbum Mom, I’m Growing Up! bij het Noorse label Sauajazz. Op de plaat hoort men drummer Sun-Mi Hong, contrabassist Ingebrigt Håker Flaten en toetsenist Marta Warelis. Tijdens deze korte releasetour — met haltes in Paradox (Tilburg) en Brebl (Nijmegen) — neemt Chaerin Im de toetsen voor haar rekening. De bezetting ademt speelplezier en verbondenheid: op het podium wordt herinnering tastbaar.
Chaerin Im verkent grenzen met elektronische klanken
RUIS, RITME EN RUIMTE
Vanaf de eerste vervormde flarden — echo’s van drukke televisiegeluiden — ontvouwt zich een gelaagd klanklandschap. Hong legt een stevig, soms onverbiddelijk ritmisch fundament. Im bouwt melodische lijnen die houvast bieden in de ruis. Håker Flaten zet energieke, pulserende contrabaspijlers neer. Daaroverheen beweegt Kalfa’s stem: onderzoekend, dartel, soms rauw en dan weer ontwapenend zacht. Wat begint als een auditieve zappende beweging, groeit uit tot een coherente muzikale vertelling waarin improvisatie en structuur elkaar speels uitdagen.
JINGLES VAN TOEN, GROOVE VAN NU
Waar bij ons uit de jaren 80 herinneringen opflakkeren aan Petje Pitamientje, de Witte Motor, “Zeg maar nee, dan krijg je er twee” of de Fiat Panda, blijven de Turkse equivalenten voor velen een mysterie. Maar dát ze indruk maakten, staat buiten kijf. Kalfa smeedt die jeugdflitsen om tot een dansbare, prikkelende show. Van explosieve technopulsen tot verstilde, onderhuidse passages: ze etaleert een bijna theatrale reclamegekte. In Let Me Be Alone sluipt haar fluisterstem het oor binnen als een sensuele verleider. Het nummer dooft uit tot bijna niets — om vervolgens open te barsten in een verfijnde explosie van bas en drums. Het publiek houdt de adem in en laat zich meevoeren.
BEZWERING EN IRONIE
Wanneer Im repetitieve elektronische patronen inzet en Hong daar aardse ritmes onder schuift, kondigt zich een stuwende finale aan. Een oosters aandoende, bezwerende sfeer vult de ruimte; Kalfa’s zang roept beelden op van dansende silhouetten in tegenlicht. Het nummer heet Greed. Maar onder de licht ironische knipoog sluimert een serieuze ondertoon: verlangen, consumptie, overdaad — thema’s die in de reclamewereld altijd dichtbij zijn. Even lijkt het alsof we niet naar een concert kijken, maar naar een reclame voor tomatenpasta, vervormd tot kunst.
Sanem Kalfa’s Televizyon garant voor een gelaagd en gedurfd concert
EEN SMAAKVOLLE AFTITELING
Met het slotstuk uit hun groeiende oeuvre eindigt de Televizyon-show opgewekt en licht ironisch. Het concert had zonder twijfel meer publiek verdiend; wie er wél was, kreeg een gelaagde en gedurfde avond. Bij de uitgang liggen albums en fraai vormgegeven T-shirts — tastbare souvenirs van een muzikale zender die niet snel uit het geheugen verdwijnt.
SANEM KALFA’S TELEVIZYON
Sanem Kalfa – zang, elektronica
Chaerin Im – synthesizer
Ingebrigt Håker Flaten – contrabas
Sun-Mi Hong – drums
Paradox Tilburg (NL)
20 februari 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer







