Een jonge sax in een oud veilinghuis

Een tip uit België
Op advies van een Belgische vriendin reisden wij op dinsdag 3 maart naar Antwerpen voor een concert dat een verrassing beloofde te worden. In zaal Platform van het gerenommeerde veilinghuis Bernaerts speelde de pas 21-jarige jazzsaxofonist Simon Comté met zijn kwartet. Wat volgde was een avond die zich langzaam ontrolde tot een opzienbarende muzikale ontdekking: jonge energie, verfijnde composities en een band die elkaar feilloos aanvoelt.

Veilingmeester Peter Bernaerts

JAZZ IN EEN OUD FILMPALEIS
De ontvangst in het statige veilinghuis is allerhartelijkst. Het gebouw, een modernistisch pand dat in 1912 werd opgetrokken als Cinema Tokio, ademt geschiedenis. Veilingmeester Peter Bernaerts – jaarlijks goed voor vijf grote kunstveilingen – vertelt samen met zijn echtgenote Ilse Aerts en met zichtbaar plezier over hun missie. Aerts is samen met programmeur Nicolas Rombouts verantwoordelijk voor een avontuurlijk jazzprogram in het Zuid van Antwerpen. Nadat de bioscoop in de jaren zeventig sloot, trok striptekenaar Willy Vandersteen er in met zijn Suske en Wiske-studio. Later nam Bernaerts het pand over en transformeerde het stap voor stap tot een levendig kunstenhuis. Sinds 2017 is de voormalige veilingzaal, Platform, ook een concertzaal waar onder het motto The Art of Listening wekelijks avontuurlijke muziek klinkt.

Wajdi Riahi

JONGE SAXOFONIST MET GROTE BELOFTE
Deze dinsdag staat in het teken van Simon Comté. De Brusselaar woont tegenwoordig in New York, waar hij voor zijn vierde jaar studeert aan de prestigieuze Manhattan School of Music. Zijn virtuositeit, opvallende muzikaliteit en vroege rijpheid maakten hem al snel tot een veelbesproken talent. Met zijn Belgische kwartet – pianist Wajdi Riahi, bassist Félix Zurstrassen en drummer Antoine Pierre – speelt hij vooral eigen composities, muziek waarin lyriek en energie elkaar voortdurend afwisselen.

Jazz in Zaal Platform in Antwerpen

VAN KLASSIEK NAAR JAZZ
Comté begon ooit als klassiek saxofonist maar koos op zijn veertiende resoluut voor de jazz. Hij studeerde aan het Brusselse Royal Conservatory en volgde daarnaast lessen in Parijs bij Stéphane Guillaume en in Keulen bij Karolina Strassmayer. Componeren doet hij ondertussen bijna even vanzelfsprekend als spelen; nieuwe stukken blijven zich aandienen, soms zelfs sneller dan ze een titel krijgen. Het openingsnummer met werktitel Song #1, gespeeld op tenorsaxofoon, klinkt meteen rijp en vol. Het stuk biedt niet alleen ruimte voor Comté’s warme toon, maar ook voor zijn medemuzikanten – stuk voor stuk prominente namen uit de Belgische jazzscene.

Félix Zurstrassen

VIER STEMMEN, ÉÉN GELUID
Het kwartet speelt met een opmerkelijke vanzelfsprekendheid samen. Zurstrassen vormt het harmonische en ritmische fundament, terwijl Pierre met trefzekere accenten het ritmische kader uitzet. Pianist Riahi – die Comté al kent sinds diens studententijd – laat zijn spel vrij uitwaaieren en geeft de muziek een elegante glans. In het opzwepende Bus Driver wordt duidelijk hoe hecht het samenspel is: melodieën wisselen tussen sopraansaxofoon en piano, terwijl bas en drums het geheel strak bijeenhouden. Tegen het einde ontketent Pierre een vurige drumsolo die het publiek zichtbaar op het puntje van de stoel brengt.

Antoine Pierre

DROMEN EN SPOORLIJNEN
Met Chameleon Eyes slaat de sfeer om naar verstilling. Comté opent met lange, gedragen tonen op tenor; de noten lijken even in de ruimte te blijven hangen voordat de band zachtjes aansluit. De ballad groeit naar een dramatisch moment en zakt daarna weer terug in koele elegantie. Daarna volgt Take the Coltrane van Billy Strayhorn, ingezet met een lange, niet begeleide tenorsolo. De zaal houdt de adem in. Pas daarna komt de band erbij en dendert de muzikale trein richting finale, voortgestuwd door het imposante slagwerk van Antoine Pierre.

Sfeervolle ambiance bij Bernaerts’ Platform

EEN LYRISCH SLOT
Halverwege de avond beleeft het kwartet een kleine première met A Thousand Laughs, een nieuw stuk dat mijmerend begint op piano en langzaam een subtiele spanningsboog opbouwt. Daarna klinkt Island, een compositie die Comté al op vijftienjarige leeftijd schreef – een charmante blik terug naar zijn muzikale begin. Voor de finale kiest het kwartet iets onverwachts: Psyché, oorspronkelijk een romantisch lied van de Franse componist Émile Paladilhe op tekst van Pierre Corneille. Comté hoorde het ooit door zijn operazangeres-vriendin zingen en herschreef het voor jazzkwartet. Het resultaat is een sfeervol slot waarin de contrabas bijna zingt en de sopraansaxofoon de melodie laat gloeien. Het daverende applaus levert vanzelfsprekend een opgewekte encore op – titel onbekend – waarin alle vier nog eenmaal schitteren. Zo eindigt een concert dat zich moeiteloos laat bijschrijven in het persoonlijke logboek van memorabele muziekavonden.

SIMON COMTÉ QUARTET
Simon Comté – sopraan-, tenorsaxofoon
Wajdi Riahi – piano
Félix Zurstrassen – contrabas
Antoine Pierre – drums

Zaal Platform
Bernaerts, Antwerpen (B)
3 maart 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

SIMONCOMTE.COM

BERNAERTS.EU/PLATFORM