Hans Dulfer over molens en saxen

DULFER 80 LOOKING BACK TO THE FUTURE
Op 8 oktober opende Hans Dulfer in Duyker in Hoofddorp zijn tour Dulfer 80, Looking Back to the Future. Hij is inmiddels 81, maar die tachtigste verjaardag nemen ze hem niet af.
Muzikaal gezien stond Dulfer altijd in de voorhoede. Hij speelde psychedelische free jazz met Groep 1850, met de Perikels creëerde hij de eerste Nederlandse wereldmuziek, hij was de eerste jazzmuzikant die met house-dj’s samenwerkte en in de jaren negentig bereikte hij als vijftiger popsterstatus tot in Japan met de unieke mix van heavy gitaren, beats en sax van de plaat Big Boy. Dulfer speelt tot op de dag van vandaag het liefste live, op de meest uiteenlopende plekken en met niet aflatende energie.

Fotografe Ranjani Nirosha legde het concert in Duyker vast en arrangeerde een afspraak bij Dulfer thuis…..

Wat is het, als ouwe jazz freak, toch altijd weer een plezier ’n gesprekje te voeren met iemand die de jazz tot leven brengt, ook als je het wat muziekkeuze betreft niet helemaal met hem eens bent (Coltrane versus Rollins). Dat gebeurde begin november, waarbij fotograaf Ranjani Nirosha en ik waren uitgenodigd bij Hans Dulfer in zijn viereneenhalve eeuw oude, maar geheel gerestaureerde windmolen aan een afgelegen dijkje ergens in Noord-Holland. Waar hij een eindeloos uitzicht heeft op alleen wat koeien en een kerkje in de verte, zoals het hier eeuwen geleden ook al was. En dan die luchten, dat licht. Mooier kan je het niet wensen.

Zelf woont Hans en zijn vrouw in het huisje ernaast, maar zijn enorme jazzcollectie, de administratie, semi-gouden platen, cassettebandjes, oude saxofoons, keyboards, fotoboeken, gadgets, encyclopedieën bevindt zich in de molen, die hij 25 jaar geleden kocht. ‘Terwijl iedereen me van tevoren waarschuwde’. Ze zeiden: ‘Hans jongen, koop geen molen, want je loopt erop léég.’ ‘Nou, dat is gebleken, want met een molen is inderdaad altijd wat. Je moet de wieken laten repareren en het dak schilderen, er moet nieuw riet op want het is een monument dus je moet het onderhouden. En er zijn overal regels voor, daar word ik wel een beetje gek van’.

Niettemin zou hij voor geen goud ergens anders willen wonen.

Hans Dulfer, wie kent ‘m niet, is tot ver in Japan een beroemdheid en behalve een vaardig tenorsaxofonist ook een musicus die het langst dit instrument bespeelt. Meer dan 65 jaar naar eigen zeggen. Niet bepaald een ingetogen persoonlijkheid is hij ‘outspoken’ over wat er op jazzgebied gaande is. Hij is een self made man, die zich door niets en niemand iets laat vertellen en zeker niet over jazz, en dat maakte het interessant voor mij hem zijn mening te vragen over de huidige gang van zaken op de conservatoria waar jazz wordt onderwezen. Daarover is hij niet al te opgetogen. Naar zijn mening wordt er te schools teveel bebop onderwezen. Zijn grote voorbeeld was Coleman Hawkins, maar hij is ook niet vies van heavy soul.

Hadden we het ook nog even over zijn beroemde dochter Candy, die al op 6-jarige leeftijd haar vader probeerde na te spelen, en als 13-jarig meisje in 1982 met haar band Own Cultivation optrad op het North Sea Jazz Festival. Trotse vader natuurlijk.

Back to Hans die met zijn 81 jaar (!) nog minstens één, en vaker twee keer per week optreedt in heel Nederland en daarbuiten. Vorig jaar stond ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag de ‘Looking Back to the Future’ tournee gepland, die door de corona-crisis moest worden gecanceld, maar nu, alsof ie geen jaar ouder is geworden inmiddels weer full speed in gang is gezet. Gaat dat zien en horen!

Tekst: Bram Schilperoord
Fotografie: Ranjani Nirosha