Samuel Leipold – Viscosity
Samuel Leipold – Viscosity
Op 20 november 2020 vindt de release plaats van het eerste solo-album van de Zwitserse gitarist Samuel Leipold. Na twee kwartetalbums onder zijn naam is hij in zijn woonplaats Luzern de studio in gedoken en daar heeft hij de negen nummers opgenomen die op Viscosity te horen zijn.
De eerste en laatste keer dat ik Leipold ontmoette was tijdens een drukke borrel op het Jazzahead!-festival in Bremen, april 2018. In die periode moet het idee voor dit solo- album zijn ontstaan. Het album staat in schril contrast met de omgeving waarin ik de jonge Zwitser heb ontmoet. Voor zijn nieuwe composities heeft de gitarist zich gewijd aan de studie van het klassieke gitaarwerk van componisten als Toru Takemitsu en Tristan Murall. Dit werk in combinatie met (ik citeer Leipold) “elektronische “ambient stijlen” van de Touareg rockmuziek uit Agadèz (de grootste stad van noordelijk Niger)” vormde de inspiratie voor dit album. Een persoonlijk document waarin Leipold zich niet gebonden heeft aan een bepaalde stijl of vorm.
Een bijzonder album is het zeker geworden. De muziek past prima in deze tijd van onzekerheid, afstand en verstilling.
De cd opent met het titelnummer, dat verwijst naar “stroperigheid, traagvloeibaarheid of dikvloeibaarheid, een fysische materiaaleigenschap van een vloeistof of van een gas.” Een compositie waarin klanken in een schijnbaar willekeurige volgorde worden geproduceerd. Het zou ook kunnen verwijzen naar de hedendaagse menselijke staat van lockdown-lethargie, oftewel ziekelijke slaapzucht, gepaard gaande met dufheid en mentale inertie.
De muziek klinkt ingetogen, maar onder de sobere deklaag bevindt zich een welklinkend labyrint. Dat is ook duidelijk het geval in het drieluik Sediment. Langgerekte dissonanten, dreigende, maar fragiele melodielijnen en akkoorden die zich uiteindelijk succesvol hebben ontwikkeld van notepad-schetsen tot de kerncompositie op dit album.
Op Shō, dat is vernoemd naar een Japans mondorgel, is de enige medespeler op dit album te horen, de blasklarinettist Toni Bechtold. De open gitaarakkoorden bieden alle ruimte aan Bechtolds sobere mijmeringen en broze amplificaties, die in de verte aan de solo’s van John Surman doen denken. Wie de klanken van de shō kent weet dat Leipold behoorlijk dicht bij het oorspronkelijke geluid komt.
In het laatste nummer, Piano & Guitar, komt alles weer samen. Leipold, die beide instrumenten voor zijn rekening neemt, schept met echo’s en effecten een eindeloze ruimte, atonale kreten en verre klanken uit een stil en verlaten universum. Muziek die je kort voor het slapen gaan maar beter niet kunt beluisteren.
Robin Arends
Samuel Leipold – gitaar, piano (op Piano & Guitar)
Toni Bechtold – basklarinet (op Shō)
OPNAME EN MIX
Florian Schneider
Viscose Areal, Emmenbrücke
MASTER
Benedikt Röösli in Tonregie, Luzern
QFTF (release 20 november 2020)
