Een muzikaal avontuur met rafelrandjes
Cato van Dyck en Anton Goudsmit
TWEE MUZIKALE WERELDEN
Gitarist Anton Goudsmit (1967) heeft al een indrukwekkende carrière achter de rug, maar hoopt er nog minstens twintig jaar aan vast te knopen. Hij sleepte dé jazzprijs van Nederland in de wacht en werd in hetzelfde jaar uitgeroepen tot beste Nederlandse popgitarist. Naast zijn werk als docent aan het conservatorium is hij een veelgevraagd muzikant, die zijn sporen verdiende bij uiteenlopende gezelschappen en samenwerkingsverbanden. Namen als Benjamin Herman en New Cool Collective, Ploctones en Estafest illustreren de breedte van zijn muzikale werkterrein. Goudsmit zoekt graag de uitdaging, zowel in zijn spel als in de samenwerking met anderen. Virtuositeit alleen, of telkens opnieuw je eigen kunstje vertonen, is niet genoeg. Er moet een prikkel zijn om grenzen te verleggen. Dat leverde al bijzondere duo-ontmoetingen op met onder anderen Eric Vaarzon Morel, Mozes Rosenberg, Jasper Somsen, Mete Erker en Hermine Deurloo. ‘Ze zeggen dat ik voor het grote geld ga, want met zijn tweetjes hoef je minder te delen’, grapt hij met een knipoog. Maar achter die kwinkslag schuilt natuurlijk vooral de liefde voor het muzikale avontuur. Zo kwam hij via het Amsterdamse Jazzfest in contact met Cato van Dijck.
Zonder schoenen muziek maken
VAN BLUES TOT HYPNOTISERENDE GROOVES
Cato van Dijck (1988) is zangeres en bassist bij het trio MY BABY, een band waarvan het muzikale idioom zich niet zomaar in een hokje laat stoppen. Kort door de bocht zou je de muziek kunnen omschrijven als hypnotiserende blues-trance waarop het moeilijk stilzitten is. Het trio verpakt rauwe rootsmuziek in een onweerstaanbare groove. Blues, funk, trancebeats, soulvolle zang en een flinke dosis live-energie worden in een uiterst organisch proces samengevoegd en gekneed tot de juiste sfeer ontstaat. Ook de repertoirekeuze voor het duo met Goudsmit komt op een vergelijkbare manier tot stand. Met Let’s Stay Together van Al Green wordt rustig afgetrapt. Van Dijck laat meteen horen over een warm, gevoelig stemgeluid te beschikken, terwijl Goudsmit het nummer met zijn virtuoze gitaarspel ritmisch en melodieus vormgeeft. Daarna gaat het tempo een tandje omhoog. Een bluesy, ronkende gitaar en Van Dijcks groovy zang brengen meer vuur in de muziek. De twee wisselden aanvankelijk nummers uit die ze mogelijk samen konden spelen, maar inmiddels ontstaan er ook gezamenlijke composities. Long Distance Love, geschreven door Lowell George van Little Feat, is het lievelingsnummer van Van Dijck. Een ander bijzonder moment is The Kiss van singer-songwriter Judee Sill. Haar leven was kort en turbulent; op 35-jarige leeftijd overleed ze vermoedelijk aan een overdosis. Het melancholieke liedje, met zijn poëtische tekst over liefde en een kus, brengt de bezoekers van ’t Beest in Goes even op het puntje van hun stoel. De verstilde sfeer maakt vervolgens plaats voor een stevige rockende blues. Van Dijck pakt haar basgitaar en laat ook op de Crumar stagepiano enkele accenten horen. Als zangeres excelleert ze, maar ook haar gevoel voor timing en de finishing touch in composities en samenspel vallen op. Met How I Love You So, een eigen compositie met een romantische inslag, krijgt die veelzijdigheid opnieuw gestalte.
Spelplezier staat voorop!
RAUWE RANDJES EN VERRASSINGEN
Het belangrijkste ingrediënt van dit duo is misschien wel het zichtbare spelplezier. Toch moeten we niet denken dat hier twee muzikale watjes op het podium staan. Om het hoge easy-listeninggehalte wat tegenwicht te bieden, wordt Evil Girl ingezet. Een ongepolijste blues waarin Goudsmit zijn gitaar bijna letterlijk laat praten. Op speelse wijze wordt ook het publiek bij het muzikale spel betrokken. Het repertoire bevat bovendien de nodige verrassingen. ‘We konden het niet laten om deze te laten liggen’, vertelt Van Dijck. Vervolgens klinkt Bang Bang (My Baby Shot Me Down), het iconische nummer dat Sonny Bono voor Cher schreef en vooral bekend werd door de versie van Nancy Sinatra. Die uitvoering kreeg een tweede leven toen het nummer een prominente plaats kreeg in de openingsscène van Quentin Tarantino’s film Kill Bill. Een opvallende keuze, die het repertoire van het duo weer een andere kleur geeft. Goudsmit vertelt dat zijn leven als jazzgitarist, waarin hij voortdurend worstelt met nootjes en ingewikkelde grooves, door de samenwerking met Van Dijck enorm is verrijkt. Hij roemt haar als een geweldige tekstdichter, fantastische muzikant en onnavolgbare zangeres. Met haar is muziek maken voor hem veel organischer geworden. Dat blijkt ook uit de bijzondere manier waarop hun gezamenlijke werk ontstaat. Soms gaan er uren voorbij met het uitproberen van de delay op de piano, het zoeken naar de juiste beat en het eindeloos grooven. Uren die verloren lijken te gaan, maar uiteindelijk toch iets bijzonders opleveren. Ook de voicememo’s die Van Dijck hem toestuurt, zijn fameus en blijken een vruchtbare voedingsbodem. Goudsmit gaat ermee aan de slag en weet er regelmatig iets magisch uit tevoorschijn te toveren. Het volgende stevig groovende nummer is daarvan een mooi voorbeeld. De basis werd gelegd met een uitgebreide voicememo die Van Dijck in de auto opnam. Zelfs de omgevingsgeluiden onderweg kregen daarin een rol en werden onderdeel van de compositie.
Van Dijck en Goudsmit op avontuur
EEN GEDEELDE LIEFDE ALS BESLUIT
Na al die muzikale uitstapjes, verrassingen en stevige grooves komt de middag tot een passend einde. Het duo sluit af met een gezamenlijke liefde: Can’t Help Falling in Love van Elvis Presley, een liedje uit 1961 dat Van Dijck naar eigen zeggen al (fonetisch) zong toen ze drie jaar oud was. Een vertrouwde melodie, maar in deze bezetting krijgt het nummer opnieuw een eigen karakter. Het is een mooie afsluiting van een middag waarin twee muzikale persoonlijkheden elkaar voortdurend opzoeken, uitdagen en aanvullen. Van ingetogen samenspel tot rauwe blues, van romantische liedjes tot avontuurlijke grooves: Goudsmit en Van Dijck laten horen hoeveel kanten een duo kan hebben. En vooral hoeveel plezier er schuilt in het samen ontdekken van nieuwe muzikale wegen. Zo eindigt een mooie, drukbezochte middag in ’t Beest in Goes.
CATO VAN DIJCK & ANTON GOUDSMIT
Cato van Dijck – zang, basgitaar & piano
Anton Goudsmit – gitaar
MuziekPodium Zeeland
’t Beest, Goes (NL)
8 november 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer
