Tussen monument, improvisatie en muzikale ontdekkingen

RIJKSMONUMENT MET EEN ROLLENDE START
Of je het stadhuis van Terneuzen nu een architectonisch meesterwerk vindt of juist een betonnen curiositeit, sinds vrijdag 12 juni draagt het gebouw officieel de status van rijksmonument. Een symbolischer decor voor de aftrap van ZeelandJazz was nauwelijks denkbaar. In de burgerzaal volgden eerst de officiële toespraken, waarna muziek en beeldende kunst de begane grond overnamen. Drummer Sun-Mi Hong, de in Nederland woonachtige Zuid-Koreaanse muzikante, vormde samen met werk van beeldend kunstenaar Koen Delaere het project Transitivity van ArtBase, een pilot voor hedendaagse kunst. In een promotiefilm werd nog gesuggereerd dat penseelstreken en drumslagen elkaar rechtstreeks zouden beïnvloeden, maar zo werkte het in de praktijk niet.

TWINTIG MINUTEN VOL SPANNING
Van echte interactie tussen de kunstenaars was tijdens de uitvoering nauwelijks sprake. Enkele bezoekers waagden zich nog aan wat klanken op de rondom het drumstel geplaatste cimbalen, maar alle aandacht ging uiteindelijk uit naar Sun-Mi Hong zelf. Met een ruim twintig minuten durende drumsolo trok zij een indrukwekkende spanningsboog op. Technisch sterk, avontuurlijk en met een opmerkelijk gevoel voor dynamiek. Het smaakte naar meer. Misschien moet ZeelandJazz haar de volgende keer uitnodigen met haar volledige band.

Montis|Goudsmit|Strik bij Luwak in de Brouwerijstraat

TRIO OP STRAATNIVEAU
De zaterdag begon voor ons in de Brouwerijstraat, waar het nieuwe trio van Frank Montis, Anton Goudsmit en Chris Strik twee lange sets speelde. De in Terneuzen geboren hammondspeler Montis vond in gitarist Goudsmit en drummer Strik ideale partners voor een formatie die zichtbaar speelplezier uitstraalt. Terwijl het cafépubliek van Luwak vooral druk bleef praten, genoten de luisteraars op de stoelen voor het overdekte buitenpodium van soepel samenspel, energieke improvisaties en een repertoire dat moeiteloos bleef boeien. Vooral het ongeremde spel van Chris Strik gaf het optreden extra vuur.

CaboCubaJazz poserend en in volle actie op het podium!

VIVA BANA!
De avond bracht ons naar Porgy en Bess, waar het internationale achtkoppige ensemble CaboCubaJazz de toon zette. De groep van Nils Fischer en Carlos Matos verweeft de melancholie van Kaapverdië met de warmte en ritmische kracht van Cubaanse salsa en rumba. Met het nieuwe programma Viva Bana! brengen zij een eerbetoon aan de legendarische Kaapverdische zanger Bana. De nummers, die onlangs zijn opgenomen en binnenkort verschijnen, vielen zichtbaar in de smaak. Wat begon als aandachtig luisteren eindigde in een zaal waar steeds meer voeten en uiteindelijk complete lichamen begonnen mee te bewegen.

Ntjam Rosie

NTJAM ROSIE VEROVERT PORGY
Na een snelle podiumwissel verscheen Ntjam Rosie met zeven muzikanten aan haar zijde. De in Kameroen geboren en in Nederland gevestigde zangeres had vanaf haar eerste stap op het podium de volledige aandacht van de zaal. Ze opende ingetogen met een liefdevol lied voor haar oma, maar schakelde vervolgens moeiteloos naar een uitbundige sfeer waarin zingen, klappen en swingen vanzelfsprekend werden. De band was van uitzonderlijke klasse. Trompettist Oscar Cordero en altsaxofonist Paul Vande Calseijde vormden een krachtig blazersfront, terwijl toetsenist Anan de Boer, drummer Thijmen Molema, percussionist Koko Lawson en invaller-bassist Jens Dreijer voor een onweerstaanbare groove zorgden. Ook gitarist Hassan Ait Moumad trok geregeld de aandacht met zijn vijfsnarige cavaquinho. Het resultaat was een concert dat nog lang bleef nazinderen.

Fay Claassen met Ivan Paduart Trio

EEN STEM DIE STILTE MAAKT
Porgy en Bess grijpt in zijn programmering regelmatig terug op vertrouwde namen. Soms roept dat een gevoel van herkenning op, soms van nieuwsgierige verwachting. Op zondagmiddag bleek die verwachting volledig terecht. Fay Claassen stond centraal, begeleid door het Belgische trio van pianist en componist Ivan Paduart, bassist Nicolas Thys en drummer Matthias De Waele. Met Blackbird van Paul McCartney werd de toon gezet. Daarna volgden eigen werk, standards en composities van Paduart, waaronder het prachtige Waterfalls. Wanneer Claassen hem vraagt hoe hij dat stuk bedacht heeft, antwoordt hij droogjes: “Luister naar een waterval.” Het typeert de ontspannen sfeer.
Ook stukken geschreven door haar echtgenoot Paul Heller zoals Simple Song mochten niet ontbreken.
Met haar bijzondere timing, glasheldere dictie en emotionele zeggingskracht hield Claassen de zaal ademloos gevangen. De afsluiter, Bluesette, als eerbetoon aan Toots Thielemans, vormde een waardig slotakkoord.

Paul van der Feen en guests

EEN WAARDIGE FINALE
Saxofonist Paul van der Feen opende zijn concert met een compositie voor zijn dochter, opgedragen aan de kinderen die een week eerder omkwamen bij een verkeersongeval. Een aangrijpend begin dat de zaal direct stil kreeg. Met het dromerige Annika’s Theme keerde vervolgens het licht terug. Samen met zijn broer Clemens van der Feen op contrabas, drummer Martijn Vink en pianist Karel Boehlee liet hij horen hoe sterk deze formatie op elkaar is ingespeeld. Zelfs het speciaal voor deze dag geschreven Porgy and Three klonk alsof het al jaren tot het jazzrepertoire behoorde. Composities van Paul Desmond, Charlie Parker en Joe Henderson passeerden de revue, waarna Fay Claassen terugkeerde voor It’s All About Love. Bij de afsluitende tribute aan Sonny Rollins, Oleo, voegde zij zich opnieuw bij het kwartet. Zo eindigde het eerste weekend van ZeelandJazz met een concert dat nog eenmaal alles samenbracht: vakmanschap, emotie en spelplezier.

MEER DAN JAZZ
Een jazzfestival zonder compromissen bestaat nauwelijks. Ook ZeelandJazz kiest nadrukkelijk voor breedte: jazz, funk, soul, latin, elektronica en ruimte voor experiment. Een ambitieuze koers, want hoe houd je een festival herkenbaar wanneer je zoveel smaken wilt bedienen? Dat politiek en cultuur ook niet altijd goed samengaat bleek tijdens de opening in de Schouwburg. De cultuurgedeputeerde man in het pak zei het bot en fijntjes. Waarom was het publiek zo grijs geworden? Het antwoord laat zich misschien raden: wie jarenlang muziekeducatie afbouwt, hoeft niet verbaasd te zijn als de jeugd ergens anders haar culturele voeding zoekt.

Rembrandt Frerichs Trio

ONWEER BOVEN FRERICHS
De muzikale aftrap in de foyer maakte meteen duidelijk waarom het festival toch vooral om de muziek draait. Het Rembrandt Frerichs Trio vierde zijn twintigjarig bestaan met een programma dat losjes als eerbetoon aan Chick Corea was aangekondigd, maar vooral een visitekaartje van het trio zelf werd. Eigen composities als Springbells en The Moon Stays Bright When It Doesn’t Avoid The Night vormden vertrekpunten voor avontuurlijke improvisaties. Contrabassist Matheus Nikolaewski kreeg fraaie soloruimte, terwijl drummer Vinsent Planjer de muziek voorzag van een stevige dosis ritmische spanning. Buiten pakten donkere wolken zich samen. Naarmate de muziek vuriger werd, verzorgde een naderend onweer een gratis lichtshow. Met het zonnige Sozinho kwam een indrukwekkend concert tot een einde.

Lakecia Benjamin speelde werk van haar nieuwe album We Dream

GOUD EN VUUR
Op de festivalposter was één naam onmogelijk te missen: Lakecia Benjamin. De saxofoniste uit New York arriveerde in een goud-zilveren outfit en schakelde vanaf de eerste minuut door naar de hoogste versnelling. Slaperigheid kreeg geen kans. Met materiaal van haar nieuwe album We Dream bouwde zij een optreden vol energie, spiritualiteit en overtuiging. Na First Light volgde Beyond The Dawn en bleef het vuur ruim vijf kwartier branden. Haar muziek verbindt jazztraditie met hedendaagse invloeden, van explosieve improvisaties tot scherpe rapinterventies.

DROMEN EN KRACHT
Benjamins boodschap draaide om hoop, vrijheid, liefde en compassie. In Ascension riep ze op tot vrede, gelijkheid en respect, waarna ze de woorden opnieuw kracht bijzette met een felle rap. Haar begeleiders bewezen zich ondertussen als muzikanten van topniveau: toetsenist Oscar Perez, bassist Elias Bailey en drummer Jonathan Barber vormden een hecht en explosief geheel. Zelfs een klassieker als My Favorite Things kreeg een nieuwe gedaante. Waar John Coltrane het stuk bekend maakte op sopraansaxofoon, maar ook tenor speelde, speelde Benjamin uiteraard de altsax en maakte er in vijftien minuten haar eigen verhaal van. Na afloop nam ze ruim de tijd voor gesprekken en signeersessies. Ook dat maakte indruk.

Molenwaterpark

DJ Meneer Funkel

PARK VOL KLANKEN
Op zaterdag verhuisde het festival naar het sfeervolle Molenwaterpark. Tussen bomen, parasols, stoelen en tafeltjes hing een ontspannen festivalsfeer. DJ Meneer Funkel liet zorgvuldig gekozen zwarte vinylplaten door het park zweven terwijl drie bands zich voorbereidden op een middag vol indie-jazz, krautrock, elektronica, funk en afro-grooves.

Daan Kluwer Quintet

TIJDREIZEN MET KLUWER
Het Daan Kluwer Quintet beet de spits af. Saxofonist en componist Daan Kluwer, een van de winnaars van Keep an Eye The Records 2026, presenteerde muziek van het album The Life of Billy. De composities zijn geïnspireerd op Kurt Vonneguts roman Slaughterhouse-Five, waarin hoofdpersoon Billy Pilgrim losraakt van de tijd en door zijn verleden en toekomst reist. Dat idee vertaalde zich in muziek die voortdurend van kleur veranderde: verstild, vervreemdend, futuristisch en meeslepend. Synthesizers van Jelle Willems speelden daarin een belangrijke rol. Nummers als Vlunk, CS20 en Dimension D lieten horen waarom Kluwer als een van de opvallende nieuwe stemmen in de Nederlandse jazz wordt gezien.

The Vonks

Liquid Sun Orchestra

DANSEN IN HET PARK
Daarna namen The Vonks het over. De zeskoppige band uit Arnhem klonk vanaf de eerste noten onweerstaanbaar funky. “Wij maken echt dansmuziek,” kondigde trompettist en frontman Gilles Vink aan. Het publiek bleef grotendeels zitten, maar luisterde zichtbaar genietend mee vanuit strandstoelen en grasvelden. Nummers als Ayran, Turn It Around en Baby Blue volgden elkaar in hoog tempo op. Afsluiter Shaun vormde een passend slot van een energieke set. Vervolgens bracht Liquid Sun Orchestra een mix van afrobeat, jazz, funk, soul en reggae. Met invloeden van Fela Kuti en Femi Kuti kreeg het park alsnog de dansvloer die het wilde.

Jesse van Ruller en Maarten Hoogenhuis

INTIEME WONDERWINKEL
Zondag bood een heel andere sfeer. Saxofonist Maarten Hoogenhuis en gitarist Jesse van Ruller bewezen hoe vruchtbaar de coronaperiode kon zijn. Terwijl de wereld stilviel, bouwden zij op afstand aan een gezamenlijk repertoire en speelden met LiveStream zonder publiek. In Middelburg klonken stukken van hun album Follow the Sound als kleine juweeltjes van subtiele kunst. In het park klonken Wonderwinkel, A Matter of Perspective, Apollo, Con Alma, Spirits High, Ad Astra en Drops. En na ieder nummer was er applaus. De subtiele wisselwerking tussen beide musici, de verfijnde melodieën en de slimme ritmiek maakten van dit optreden een van de meest intieme momenten van het festival.

Suzan Veneman Sextet

BLAZERS IN BALANS
Ook het Suzan Veneman Sextet overtuigde. Waar velen zich nog haar project Zinder herinnerden –een sextet met 4 trompetten, bas en drums– , koos deze bezetting voor een heel ander kleurenpalet van trompet, trombone, saxofoon, toetsen, bas en drums. Werk van het album The Art of Letting Go kwam voorbij met onder meer Shadow Self, Cling, Dreams & Wishes en Balancing Act. De warme samensmelting van de drie blazers gaf de muziek een bijna bigbandachtige rijkdom.  Deze middag speelde ze één stuk van de hand van haar trompetheld Roy Hargrove. Dat nummer, Roy Allan, speelde Hargrove ook wel met sextet; met Sherman Irby op alt en Frank Lacey op trombone. Deze middag waren daar Jasper van Damme en Oliver Emmitt om die rollen in te vullen. Prachtig om die klankleuren van de drie blazers elkaar te horen omarmen.

Eric Vloeimans’ Hotspot!

HOTSPOT ALS FINALEVUURWERK
Terwijl het Molenwaterpark op deze zonnige zondagmiddag langzaam voller stroomde, maakte Eric Vloeimans zich op voor de laatste festivalset. Met HOTSPOT! heeft de trompettist opnieuw een band samengesteld die moeiteloos een breed publiek aanspreekt. Zijn herkenbare, lyrische trompetgeluid blijft het muzikale middelpunt, maar de kracht van deze groep schuilt juist in het collectief. Toetsenist Sjoerd van Eijck zoekt op elektronische klavieren voortdurend nieuwe klankwerelden op, gitarist Jerôme Hol trekt met zijn soepele spel geregeld de aandacht naar zich toe en Phaedra Kwant levert met basgitaar en zang een stevige bijdrage aan het groepsgeluid. Samen met routinier Pascal Vermeer ontstaat een aanstekelijke mix van funky grooves, energieke composities en verfijnd samenspel.

De set opende met Vic van Phaedra Kwant, gevolgd door Twilight van Jerôme Hol en Here and Now van Vloeimans zelf. Omdat de band werkt aan nieuw materiaal, kregen ook enkele recente composities een plek in het programma. Zo bood Rotterdam fraaie muzikale dialogen tussen Hol en Vloeimans, terwijl Gratitude — een première — stilstond bij de kunst om geluk te vinden in kleine dingen. Bij September, geschreven door Pascal Vermeer en Laetitia van Krieken, was nog hoorbaar dat het stuk onderweg was naar zijn definitieve vorm. De invloed van Vloeimans’ recente samenwerking met Armin van Buuren klonk door in het dansbare Hunting for What. Na het groovende To Mr. Washington Jr. volgde met Kaseko Love een uitbundige finale. Een passend slot van HOTSPOT!, en tegelijk het laatste akkoord van twee weekenden ZeelandJazz 2026.

SUN-MI HONG
Sun-Mi Hong – drums

MONTIS/GOUDSMIT/STRIK
Frank Montis – hammond
Anton Goudsmit – gitaar
Chris Strik – drums

CABOCUBAJAZZ
Nils Fischer – percussie
Carlos Matos – piano
Jèryh Luz – zang
Daniel López Montejo – zang
Mauricio Méndez – bas
Leonid Muñoz – drums
Carlos Enrique Veitia Hechavarria – trompet
Pablo Martínez – trombone

NTJAM ROSIE
Ntjam Rosie – zang, gitaar
Jens Dreijer – basgitaar
Paul Vande Calseijde – altsaxofoon
Thijmen Molema – drums
Anan den Boer – toetsen
Hassan Ait Moumad – gitaar, 5-snarige cavaquinho
Oscar Cordero Chucky – trompet, flugelhorn
Koko Lawson – djembé, percussie

FAY CLAASEN
Fay Claassen – zang
Ivan Paduart – piano
Nic Thys – contrabas
Mathias De Waele – drums

PAUL VAN DER FEEN
Paul van der Feen – alt, sopraansaxofoon
Karel Boehlee – piano
Clemens van der Feen – contrabas
Martijn Vink – drums
Fay Claassen – zang (gast)

REMBRANDT FRERICHS TRIO
Rembrandt Frerichs – piano
Matheus Nikolaewski – contrabas
Vinsent Planjer – drums

LAKECIA BENJAMIN
Lakecia Benjamin – altsaxofoon
Oscar Perez – piano, keyboards
Elias Bailey – contrabas, basgitaar
Jonathan Barber – drums

DAAN KLUWER QUINTET
Daan Kluwer – tenorsaxofoon
Siebren Smink – gitaar
Jelle Willems – toetsen
Cas Jiskoot – contrabas
Tim Hennekes – drums

THE VONKS
Cleavon Lampe – gitaar
Sem Willemsen – drums
Norman Samuels – basgitaar
Joep Vlaar – toetsen
Liesbeth Coopmans – altsaxofoon
Gilles Vink – trompet, zang, toetsen

LIQUID SUN ORCHESTRA
Lode Busch – drums
Lykle de Jong – bas
Bie Muusze – gitaar
Max Anglionin – toetsen
Arno Willekes – percussie
Ego Victor Emechete – percussie
Mr. Johnson – percussie
Ruud Peper – trompet
Paul Berk – baritonsaxofoon
Olivier van Gulik – tenorsaxofoon
Hans van Scharen – alt-, baritonsaxofoon
Augusto de Campos Neto – zang

MAARTEN HOOGENHUIS EN JESSE VAN RULLER
Maarten Hoogenhuis – altsaxofoon
Jesse van Ruller – gitaar

SUZAN VENEMAN SEXTET
Suzan Veneman – trumpet, flügelhorn
Oliver Emmitt – trombone
Jasper van Damme – alt-, sopraansaxofoon
Ron Cha – piano, Fender Rhodes, synths
Tijs Klaassen – contrabas, basgitaar
Wouter Kühne – drums

ERIC VLOEIMANS’ HOTSPOT!
Eric Vloeimans – trompet
Jerôme Hol – gitaar
Sjoerd van Eijck – toetsen
Phaedra Kwant – basgitaar, zang
Pascal Vermeer – drums

ZEELANDJAZZ
Diverse lokaties
Terneuzen (NL)
12, 13,  en 14 juni 2026
Middelburg (NL)
19, 20 en 21 juni 2026
Tekst en fotografie: Ella & Eddy Westveer

ZEELANDJAZZ.NL